CONTRADISCURSO

Tralo regreso do Partido Popular ao goberno da Xunta de Galiza, non hai semana sen escándalo ou sobresalto. Os cen primeiros días de Feijóo ademais de demostración empírica de que o PP carece dun proxecto para o país, que vaia alén de empregar Galiza como territorio-catapulta para devolverlle á dereita o goberno do Estado, deixaron ás claras que coma ben advertira o portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, trala imaxe de aparente modernidade e do perfil tecnócrata, achábase a dereita españolista e antisocial de sempre.

A enquisiña ad hoc contra o galego no ensino, a vergoñenta actuación no debate sobre o novo financiamento, a posición antiobreira nos conflitos laborais de maior relevancia (Metal, Caramelo...), a derrogación interesada do plano eólico do bipartito para beneficiar aos amigos, as contradicións en relación á cidade da Cultura, o incomprensíbel cambio no logo do Xacobeo, a submisión aos intereses da metrópole madrileña en relación ás caixas galegas, a censura nos medios de comunicación públicos (coa exclusión na grella televisiva e radiofónica de programas incómodos), a pretensión de derivar pacientes en lista de espera á sanidade privada, a absoluta parálise en materia de políticas de benestar (facendo desaparecer maxicamente 15.000 dependentes), o anuncio da barra libre urbanística para os concellos, a suspensión do rexistro de demandantes de vivenda pública, as viaxes de autobombo a Madrid (se cadra para render contas diante da Metrópole) ou o bochornoso espectáculo ofrecido a conta da pantomima do AVE (que se retrasa sine die), poderían ser algúns exemplos ao chou da acción do executivo que preside o televisivo Núñez Feijóo, que semella sentirse máis cómodo no sofá de Buenafuente que exercendo o seu cargo. Porén, hai tres escándalos, sobre os que, por diversas razóns, vou determe en maior profundidade.

Lin onte unha entrevista a Xan María Castro, secretario xeral de CCOO en Galiza, en Xornal de Galicia. O que provocou en min o interese en lela de vagar foi unha das citas destacadas na cabeceira, nas que o líder galego de Comisións Obreiras dicía preferir que a xente teña emprego temporal a que non teña ningún. Non daba creto ao lido, e seguín lendo.

A maiores desa preferencia, que podería ir na liña de preferir que a xente coma cando menos unha vez ao día ca ningunha, o entrevistado ofreceu apenas un relatorio de puro conformismo, propio da práctica sindical pactista que evita o conflito a cambio de frangullas ou mesmo de nada.

En relación coa crise, e coa certeza cada vez máis estendida na clase traballadora do noso país, de que é necesario actuar, facer algo, Castro afirmaba que non son partidarios de mobilizacións xerais, aglutinadoras, que superen a vía do conflito puntual, porque non hai garantías de obter ningún resultado. É dicir: non nos mobilizaremos contra a crise e os seus efectos, porque non cremos que haxa posibilidades de conseguir nada. Delirante, vindo dun teórico sindicalista. E así até chegar ao absurdo de dar por imposíbeis as solucións positivas para a clase traballadora galega -das que non apuntou ningunha en concreto- para optar polo "menos malo".

Fronte aos EREs propón unha conformidade fiscalizadora, pero non a posibilidade de esixir, en prol desa tan rimbombante responsabilidade social das empresas, que estas últimas invistan unha parte dos excedentes de exercicios anteriores, resultantes da extracción de beneficios, para garantiren ao máximo o mantemento da actual estrutura produtiva.

Disque a actual taxa de desemprego, e a súa tendencia a peor, os EREs e os despedimentos masivos, así como as medidas antisociais que até hoxe tomou o Goberno central, mesmo de prolongarse no tempo, non son motivos abondo para un proceso mobilizador, ou mesmo para unha folga xeral. Ese conformismo, ese sindicalismo pactista e afastado do enfoque de clase, é o mellor aliado da oligarquía empresarial neste escenario de crise sistémica. Son o vieiro da derrota, mediante a entrega, da clase traballadora.

===

Artigo publicado en Galicia-Hoxe o 03-02-2009.

Os datos reais do desemprego en Galiza, con máis de 190.000 parados a día de hoxe, moitos deles coa prestación por desemprego esgotada ou a piques de estalo, son un claro indicador do impacto que está a ter no presente a crise do capitalismo. Prevese así mesmo que a taxa de paro acade niveis moito peores no 2009.

Ao desemprego hai que sumarlle a altísima temporalidade e precariedade dos contratos, que fai que unha parte significada da clase obreira, viva nunha profunda incerteza económica, non só en liquidez senón mesmo en solvencia, o que xustifica a queda da confianza que é sen dúbida o ollo do furacán da actual crise sistémica. Por non falar dos EREs e dos despedimentos masivos.

De non reforzar e estender os sistemas de protección social, co decorrer dos meses verémonos fronte a situacións dramáticas para as/os traballadoras/es, que por mor do alto nivel de endebedamento, que o propio sistema forzou mediante a restrición dos salarios, poden chegar a non ter garantida unha subsistencia digna. Lamentabelmente falamos aínda de subsistencia, non de benestar.

===

Artigo publicado en Xornal.com e Xornal de Galicia o 01-02-2009.

Manuel Mera publicou en GZ Nación recentemente un artigo moi recomendábel no que aborda o escenario político que a actual crise económica abre, como fenda do sistema hexemónico.

Concordo coa análise que fai nese texto. A actual crise, ten provocado que as forzas sistémicas incorran en tal grao de contradición que fai que sexa facilmente recoñecíbel a súa verdadeira faciana por parte das clases populares.

O oportunismo do grande capital que agora implora pola intervención pública, é dicir, pola inxección dos cartos públicos para compensar as súas malas contas de resultados produto da súa especulación voraz. A obscenidade da patronal pedindo sen complexos o abaratamento do despido e a relaxación, inda en maior grao, na garantía dos dereitos sociais das/os traballadoras/es. Ou as cortinas de fume dun goberno central que quere aproveitar a actual conxuntura para pechar a billa do financiamento autonómico e así reforzar o seu afán re-centralizador.

Son estes, apenas uns exemplos evidentes desas contradicións que representan en si mesmas unha grande oportunidade para avanzar posicións e gañarmos a batalla das ideas.

Xa tiñamos a razón aquelas/es que sostemos que o actual sistema socio-político-económico mundial, alicerzado no imperialismo capitalista, era inhumano, antisocial e está condenado por xustiza a esmorecer. Porén, hoxe se cadra temos pola conxuntura argumentos máis sólidos, pola proximidade, para defender as nosas posicións.

Non podemos desaproveitar esa oportunidade, e como ben di Mera:

Compre acumular alí onde haxa máis construído a prol da nación e das clases populares, aínda que non nos convenza todo o que se fai, nen como, cando e quen o fai. Por responsabilidade histórica?... tamén, porén esencialmente por efectividade, pra garantir a masa social necesaria pra avanzar nas conquistas democráticas, e non ficar só como reductos ideolóxicos. A teoría política revolucionaria ten sobre todo valor se está presente dalgún xeito na conciencia e na práctica cotiá da xente. Tampouco podemos esquecer que en momentos duros haberá quen se pregue aos obxectivos insolidarios e colonizadores das clases dominantes, por distintos motivos, desde os ideolóxicos ao medo ao enfrontamento, daquela que sexa importante reducir a incidencia destas actitudes, combaténdoas e illándoas con argumentos e intelixencia. Trátase máis unha vez de saber que é o principal e que o secundario, e como tratar as contradicións no seo do povo... encol disto hai abondo escrito, e o nacionalismo galego ten unha longa experiencia.

En resumo, podemos gañar esta batalla, mais nunca, desde a barreira, sen organización, con forzas sectorializadas, ou ollándonos arreo ao embigo.

Hai pouco colgaba nunha entrada do blogue información sobre a convocatoria de mobilizacións da CIG contra da Directiva europea do Tempo de Traballo.

Amplío neste post a información dada.

Máis información aquí.

O Bloque Nacionalista Galego xa manifestou de maneira reiterada a súa oposición á disparatada e antisocial "Directiva Europea sobre o Tempo de Traballo" que prevé xornadas laborais de até 65h semanais, e está a presentar mocións nos concellos, parlamento galego e cortes do estado nas que se pide o rexeitamento desta medida regresiva.

Pola súa banda a CIG convoca unha mobilización en contra desta directiva, o vindeiro martes 7 de outubro que sairá ás 12h dende o Pavillón do Berbés en Vigo.

Mobilízate!

[Descarga] Panfleto informativo (PDF)