Penso que é dificil explicalo con maior claridade sintética.

chuzame

Vieiros

Quintana fai un repaso dos asuntos máis relevante para o noso páis. O autogoverno, a necesaria bilateralidade, as infraesctructuras, a situación política do estado, o balanzo destos tres anos de governo bipartito, ou as perpectivas eletorais do BNG perante os próximos comicios autonómicos.

Inda así teño que destacar as referenzas que fai o Vicepresidente arredor do proceso de autodeterminación, cando hai unha tormenta ideoloxista que cuestiona o compromiso do BNG cos seus principios esenciais.

"De nada valen programas con moita vistosidade nacionalista se non ha pobo detrás" afirma con contundencia o portavoz nacional do Bloque. Pode que para moitas/os esta afirmación sexa unha obviedade de puro sentido común, pero lamentabelmente é necesario explicitalo.

Reproduzo a continuación un fragmento da noticia de Vieiros:

"Dereito de autodeterminación dinámico e paulatino"
O vicepresidente do Executivo outorgoulle "toda a razón do mundo" aos que opinan que non se materializou o ideal nacionalista na xestión do Goberno. "Non lles podo dicir outra cousa, só faltaría que Galiza negada como nación polos séculos dos séculos se convertese en nación soberana en tres anos, cuns recursos competenciais limitados e recursos financeiros raquíticos". "Tampouco o pretendiamos", afirmou, e matizou: "porque era imposíbel facelo".

En todo caso, avisou de que de "de nada valen programas con moita vistosidade nacionalista se non hai pobo detrás". "O BNG ten que levar un proxecto transformador de acordo con Galiza e non hai proxecto transformador no mundo que non sexa capaz de provocar cambios se non leva pobo detrás", proclamou.

Anxo Quintana centrou o "gran éxito" do BNG en que é "capaz de facer as reivindicacións nacionalistas arrastrando cada vez máis pobo" e defendeu que "non hai tantas diferenzas entre o BNG dos anos oitenta e o de agora", porque o proxecto nacionalista "pasou sempre polo recoñecemento de Galiza como nación e por entender o dereito de autodeterminación dinámico e paulatino para conseguir maiores cotas de autogoberno e maior identificación nacional".
Nada que engadir.

Artigos Relacionados: "A voltas co debate das ideas" - Xornal (16-07-08).

chuzame

É propio da socialdemocracia proxectar con certa habilidade unha pantalla estética, plagada de intencións, de boas palabras ocas, para encubrir a súa falta de ambición, ou de decisión, transformadora.

O PSOE de ZP é o resultado dunha mistura da mellor mercadotecnia política, esa que deseñara con acerto o gurú publicitario Campmany, e a manipulación falseada en inxenuidade, ou o que algúns chaman erradamente optimismo antropolóxico.

Inda que Zapatero marcou distancias cun pasado marcado polas arroutadas case totalitaristas dun Aznar preso do seu propio ego e desquiciado por un poder que nunca debeu conquistar, coa experiencia da pasada lexislatura e o pobre arranque da presente, podemos concluir que ao malabarista dialéctico do PSOE esgotouselle a maxia dos trucos fáciles.

O creto político que depositamos as persoas nos representantes electos precisa dalgo máis que de estupendas declaracións de intencións, efectistas xestos mediáticos ou un control moi habilidoso do ciclo de noticias. A cidadanía non confía por fé, e iso exixe que haxa unha carga demostrativa detrás do discurso de turno, que é o que fai críbel e coherente. En síntese: queremos feitos.

Zapatero está a demostrar que carece de proxecto máis aló do holograma proxectado, diluido nun discurso fácil e baleiro. Non ten ideas, só esloganes. Non ten proxectos, apenas intencións. Non ten vontade, tan só pose.

ZP podería ser perfectamente a crónica da decepción anunciada, ou mellor: o máis previsíbel dos bluffs.

E o peor é que xa perdeu a frescura da novidade, e francamente resulta mesmo aburrido. E o aburrimento acostuma provocar na xente ganas de alternancia... inda que o cambio sexa a peor...

chuzame

Concordo no fundamental co enumerado por Mera no seu artigo, e fagoo porque o difícil sería non coincidir co plantexado. Os problemas, dificultades e debilidades do nacionalismo son coñecidas até a fartura e ocupan unha parte significativa dos debates externos e internos das diferentes organizacións politicas e sociais. Para o meu gosto adicamos demasiadas enerxías no diagnóstico e moi poucas na posta en marcha das solucións.

Porén, o que ofrece este senlleiro sindicalista é só unha parte limitada do que podería ser a receita para superar eses atrancos e contradiccións, facilitando unicamente unha relación dos ingredientes necesarios: mellorar a comunicación interna/externa, rachando a dependencia dos grandes meios de comunicación (controlados nas máis das veces por poderes fácticos antinacionalistas); recuperar o papel relevante da militancia; outorgar unha maior importancia á reflexión e ao debate; máis e mellor formación e información. En síntese situar no primeiro plano das prioridades a batalla das ideas.

Facer un breve repaso das teses congresuais/asembleares das organizacións nacionalistas dos últimos anos, axudaranos a descubrir que dende logo unha parte susbtancial do que reclama Mera fica recollido nas mesmas, mesmo con maior contundencia. A receita como a pólvora, xa está inventada, o complexo é poñela en práctica, adecuándoa a un contexto en permanente cambio, onde a táctica ten que ser un elemento viabilizador da estratexia.

Hai algunhas cuestións nas que, porén, non coincido. Sinceiramente disinto da idea de que a percepción de que "abonda con facer unha boa xestión e ter unha actitude persoal coherente pra que o proxecto político que se alenta medre e se consolide" sexa nen moito menos maioritaria. A historia, sobor de todo a da última década, ensinoulle ao nacionalismo que o proceso non é lineal, e non só depende de variábeis tan mínimas ou controlábeis.

Disinto tamén dese meláncolico mito, tan extendido, de que todo tempo pasado foi mellor, e que infravalora os espazos conquistados e os cambios conqueridos.

Pode que o proceso de cambios que impulsou o nacionalismo en moitos frontes, non teña avanzado o suficiente en termos cuantitativos e cualitativos. Pode que se poda e deba facer máis e mellor, e comparto esa expectativa lexítima e esa exixencia democrática, pero como dicía o insignie camarada e patriota Manuel María, un dos activos máis importantes da Fronte Cultural, "a patria constrúese día a día, esforzo a esforzo". Destinemos pois toda a nosa enerxía a impulsar o proceso, non a tumbalo con polémicas, que non debates, as máis das veces paralizantes.

Política, basicamente na súa dimensión transformadora é un exercicio de convencer. Convencer para construir maiorías sociais que sustenten un proxecto revolucionario. Non hai revolución sen povo, sen maioría. E hoxe por hoxe, en pleno século XXI, onde non só cambiaron as condicións internas/organizativas senón tamén o escenario social, e mesmo chaves sociolóxicas importantes, a batalla das ideas, non se pode circunscribir a un debate filosófico na indefinición da metafísica. A batalla das ideas gáñase coa síntese, coa capacidade de plantexar propostas concretas que teñan incidencia política práctica para as persoas. A cidadanía non quere divagar sobre os cambios, quere experimentalos, e debe protagonizalos.

O empirismo, o coñecemento que xurde da experiencia previa, ao igual que o practicismo, concebido este como a capacidade de operativizar no campo da acción o resultante do debate das ideas, son elementos chave, fundamentais, no proceso de conquista dos cambios sociais que arelamos. O leninismo, precisamente por iso, consiste na aplicación dun sistema de análise, o marxismo, nunhas coordenadas concretas (no histórico, social, económico...) para articular propostas programáticas acaídas.

Dende logo que o camiño non pasa polas coordenadas do economicismo, pero tampouco polas do maximalismo ideoloxista. A ponderar toca.

Porque non debemos esquecer que a política opera na realidade, con todo o que ten de poliédrica e cambiante, non no etereo e tranquilo mundo das ideas perfectas, redondas e eternas de Platón.

Porque na realidade concreta vive o protagonista de toda revolución: o povo.

===

Artigo publicado en Xornal o 16-07-08.

chuzame

www.festigal.com

chuzame

Mesmo os adalides da mentira do libre mercado non teñen reparos en empregar agora a estructura do estado, e como non os recursos públicos, para protexer aos poderosos.

Nese marco, nos EUA o governo de George W. Bush acaba de nacionalizar as dúas principais entidades hipotecarias do país, Fannie Mae e Freddie Mac. En Roman Paladino: o governo norteamericano gasta sen rubor os cartos provintes basicamente da clase traballadora para protexer os intereses do gran capital.

Nacionalizar para protexer a plusvalía dos especuladores, esa é a consigna, ao tempo que se atreven con total descaro a descartar calquer medida encamiñada a fortalecer as economías da clase traballadora.

Recoméndovos a leitura do artigo de Xosé Mexuto titulado "Socialismo para ricos" publicado hoxe en Xornal.

chuzame

O papel da cidadanía debe afastarse da dimensión reducida de electores para achegarse á semántica orixinal da democracia.

As persoas deben deixar de ser actores pasivos que só interveñen periodicamente en procesos electorais que ás máis das veces pola súa propia configuración normativa non son democráticos (leis electorais que impiden de facto a representación plural das minorías, maquinaria do mass media ao servizo de determinadas opcións, listas pechadas, modelo de circunscricións...), para converterse en actores protagonistas da vida política. Esa é a verdadeira democracia.

As novas tecnoloxías da información teñen grandes potencialidades como canles útis no propósito de reinvertar a democracia en chave participativa. Polas súas características (accesibilidade, ruputra de fronteiras físicas, interconexión...) a denominada web 2.0 con todos os elementos que a compoñen (redes sociais, blogues, espazos de realidade virtual, streaming...) está a converterse na palestra do século XXI.

Así as infotecnoloxías xa están a sustituir aos pasquíns e aos mitíns nas fábricas do século XIX, con campañas de ciberactivismo de masas, ciberconvocatorias (coa súa versión SMS)... con debates no Youtube, achegando un elemento enriquecedor como é o da colectivización da participación política respetando os espazos da iniciativa individual como desencadenante.

Como sostén Eladio Díez, responsábel do Foro de Investigación e Acción Participativa, nunha interesante entrevista publicada hoxe en Vieiros, "o ciberactivismo é a resposta desde a base a este novo mundo".

_Artigos de interese:

• Entrevista a Eladio Díez (FIAP) en Vieiros.
• Democracia participativa e integral camino al nuevo socialismo - Narciso Isa Conde (Rebelión)
• ¿Si la democracia participativa es la respuesta, cuál es la pregunta? - Joan Subirats (Rebelión)
• Tecnologías de la Información y Comunicación (TIC) y Democracia - Vicente Romero (Rebelión)

_Ligazóns:

• Instituto para el Desarrollo de la Democracia Participativa
• ParticipatoryDemocracy.net
• Artigo sobre  a Democracia Participativa na Wikipedia.
• Rede Estatal de Municipios con Orzamentos Participativos.
• Foro Social Galego.

_Descargas relacionadas:

• Documento "Que é o Orzamento Participativo?" da Fundación Galiza Sempre.

chuzame

O contra-manifesto que apresentarou de maneira conxunta o mundo das letras  de Euskadi, Catalunya e Galiza, e ao que xa me adherín, podese ler aquí.

É falso que se trate dunha disputa de corte ideolóxico, pese a que é evidente o tufo españolista dos promotores do Manifiesto por una lengua común. É algo máis serio.

O que promoven Savater e Cía., co apoio tácito de grandes meios de comunicación, é xogar ao xogo indecente e inmoral de acusar de vérdugo ás víctimas, de falsear á realidade para intensificar o proceso de  esmague de todo o que non sexa xenuinamente nacional-español.

Afirmar que en Galiza, en Catalunya ou en Euskadi, a lingua que sofre unha situación de evidente inferioridade é o español, é tan obsceno e falaz como dicer que as víctimas da segregación racial son os brancos, ou que a culpa da crise é dos traballadores e non dos especuladores financieiros.

Ninguén no seu sano xuizo e en plenas facultades mentais pode afirmar sen faltar de cheo á verdade, que na Galiza a lingua española teña problemas. Se hai un idioma que sufre as consecuencias dun proceso continuado de imposición doutro, de superposición do alleo fronte ao materno, ese é o galego. E isto, recoñeceo calquera, que teña iso sí cando menos un centímetro de fronte.

Esta pantomima, este novo episodio do mundo ao revés, non é froito da inocente ignorancia. Ogallá.  É un movemento claro por parte do españolismo que abandoando as sutilezas directamente marcouse o propósito de tentar asoballar, inda máis, todo aquelo que cheire a diferente, que non poida ser controlado pola metrópole do imperio, todo o que non entre no seu cutre, pobre e feble estándar de identidade.

Por iso, o que nos xogamos é algo máis que unha polémica. Tratase de non consentir a infamia de ser dobres víctimas: as do asoballamento cultural e as da manipulación falaz da realidade. Por dignidade.

"As grandes masas sucumbirán máis facilmente a unha gran mentira que a unha pequena" Adolf Hitler.

===

Artigo publicado en Xornal, Mundo Galiza e GZ Nación o 14-07-08.

chuzame

Certo é que [CONTRADISCURSO 3.0] gañou frescura coa incorporación de elementos multimedia, destacadamente vídeos do youtube. Pero non abonda.

Os autores, e autoras, que non escritor (eu seguindo a definición de Andreu Buenafuente nun dos seus libros recopilatorio de monólogos, penso que non calquera pola soa razón de escribir pode definirse como escritor) dende o espazo/plataforma que sexa, neste caso unha bitácora na Rede, o que pretendemos é establecer unha comunicación co público, entendendo este non como unha masa compacta, senón como un todo heteroxeneo composto de individuos/as do máis diverso. Esa é a esencia da xénese deste blogue. Comunicar, dialogar. Creeime unha palestra á medida para poder falar, para dirixirme a ti, a quen escoitas/les, se cadra por accidente.

Como podedes comprobar hai algún tempo que non actualizo, en serio, o meu blogue. Non son dos que escribe por ritual, nen por cumprir unha disciplinada planificación. Escribo máis que por pracer, por necesidade. Escribo basicamente porque me peta, e porque dende a miña patolóxica inmodestia coido que teño algo que dicer, sobre todo se hai alguén aí que me queira escoitar, ou ler... e mesmo sen habelo.

Hai unhas semanas fixen unha relación de temas dos que me gostaría falar. Algúns provocanme unha imperiosa necesidade de estoupar verbalmente. Despois de lerme o pseudo-libro/panfleto de Risto Mejide e de estar a rematar A conxura dos necios de J.Kennedy Tole, penso que a listaxe resultante de asuntos sobre os que me apetece opinar mesmo podería ter certo enfoque editorial. Quen sabe.

Esta é a lista:

1. Da mediocridade.
2. Da dictadura da mediocridade.
3. Da resistencia á dictadura da mediocridade.
4. O brando, o suave, o tenro.
5. A sempre incomprendida retranca.
6. Autoridade non é autoritarismo.
7. Éxito e fracaso.
8. Talento...
9. Autobombo e autoodio.
10. O politicamente correcto.
11. O pensamento gris.
12. Contradiscurso.
13. Colectivo versus Masa.
14. Individuo versus Individualismo.
15. Res pública.
16. Eu fronte a Nós.
17. A imposición das especifidades.
18. Envexa, ciumes e medo.
19. Os valores secuestrados (disciplina, constancia, esforzo, traballo...)
20. Pola graza do erro.
21. O valor da palabra.
22. O afecto como necesidade.
23. Felizmente infeliz.
24. Titulación: Licenciado en incompetencia.
25. Eu, o cabrón...

Digamos que son os titulares desas cousas que por unha razón ou por outra nunca tiveron cabida na estreitez dunha columna ou no corsé dun artigo de opinión, nos que acostumo a falar basicamente da política digamos oficial, digamos cotiá, digamos estándar.  Nun primeiro momento tonteei coa posibilidade de criar outra bitácora específica para este cometido, pero experiencias anteriores fixeron que me decatase de que ás veces é mellor concentrar que extender.

Agardo que esta enumeración me sirva de salvavidas creativo cando a pereza ou a inocurrencia aparezan en escena. Por iso decidín agarrarme a ela, cun dobre obxectivo: implementar un estilo máis directo, máis "dialogado", no blogue, dandolle un tono máis persoal, que non íntimo (habería que ser zote ou apampado para reclamar intimidade perante o ollo indiscreto e pesquisador do blogomillo), e darlle sentido a este blogue, que nas épocas de escasa productividade de artigos e columnas, parece un barco sen tripulación, que deambula pola Web 2.0

Nace pois unha nova "sección" neste blogue.  [CON INTENCIÓN] recollerá esta serie de entradas, indeterminadas en número, indefinidas na súa periodicidade, nas que simplemente tentarei proxectar o meu enfoque, coa contundencia propia de quen sempre di as cousas con intención.

Un aviso sobre a nova sección:

non é apta para imbéciles.

chuzame

A compañeira Silvia Bermúdez, recollía estos días no seu blogue, este feito, cunha entrada que paga a pena ler, titulada 100 anos de Allende.

Colgo eu tamén, o vídeo no que se recolle o último discurso de este insignie revolucionario chileno.

"La revolución no pasa por la universidad, y esto hay que entenderlo, la revolución pasa por las grandes masas, la revolución la hacen los pueblos, la revolución la hacen, esencialmente, los trabajadores." 

 [VÍDEO] O DERRADEIRO DISCURSO DE ALLENDE

chuzame