Contradiscurso

Palestra de Xabier P. Igrexas

Menu Close

Category: Nun m1nuto (page 1 of 3)

Opinións e microanálises a respecto de temas de actualidade, en apenas 200 palabras (aprox.). Esa é a cantidade de texto que se tarda en ler en promedio nun minuto, de aí o nome da sección.
____________________________________________

(In)xustiza de clase. Do funil á dobre vara de medir.

Nun minutoA xustiza é trending topic. Máis ben a falla dela ou, polo menos, a xeneralizada percepción social da súa ausencia. Estes días volvemos comprobar como a cartografía da impunidade fica en permanente expansión. O fastío e a desafección do povo face a corrupción estrutural agroman, máis unha vez, como bollas empurradas polo ciclo de noticias. No entanto, era ben que ese cabreo fose a pedra que rachase o espellismo da institucionalidade formal. A inocencia hai tempo que deixou de ser presunta. Os únicos ‘presuntos’ son o chamado estado de Dereito, a inexistente separación de poderes e a democracia formal de cartón pedra. Presuntos e pretensos, mais falsarios. Hoxe e onte. Sempre.

Os únicos ‘presuntos’ son o chamado estado de Dereito, a inexistente separación de poderes e a democracia formal de cartón pedra.

A impunidade de Urdangarín e a borbona, o axustado das condenas a Rato e Blesa, a ausencia de responsabilidades no calote das preferentes ou a non depuración de responsabilidades na traxedia do Alvia. Son só enunciados dun relato inenarrábel que destila o tufo de chuvia ácida sobre o mollado. Ao tempo, dous traballadores fican desde hai tres anos á espera dun indulto que lles faga xustiza, impedindo que ingresen en prisión por faceren parte dunha folga legal. Que o exercicio de (presuntos) dereitos fundamentais acabe por se tornar en delito penal debera ser suficiente para entender que non é (só) inxustiza, é xustiza de clase. Da súa, contra a nosa. A que nos condena a atravesar sempre a parte estreita do funil. A que nos bate, unha e outra vez, coa lacerante dobre vara de medir.

Un bebé no Congreso

NunMinuto_3_

Na primeira sesión das novas Cortes Españolas salientou un nome propio. Non era o de ningún senador, nin deputada. Foi Diego. O fillo de Carolina Bescansa, número 3 de Podemos. A súa presencia canda a nai no escano foi unha desas imaxes polémicas que abren informativos. Mais o debate non pasou do superficial.

Se o que pretendía Bescansa co seu xesto era captar maior atención para o seu grupo, logrouno. É unha fórmula tan lexítima de efectismo parlamentarista como outras tantas. Se o que quería era sinxelamente non prescindir da compañía do seu fillo, malia non parecer o lugar máis confortábel para Diego –aínda co agarimoso colo rotatorio da súa bancada–, pleno respecto á súa decisión como nai.

Mais se o que procuraba era chamar a atención dos enormes atrancos existentes na conciliación, que continúan a facer da crianza un «problema», o desatino foi notábel. De entrada, porque dificilmente a deputada Bescansa pode simbolizar as nais (e pais) impedidas de conciliar. E tamén porque conciliar non se pode proxectar sob a reivindicación de poder levarmos as nosas fillas ao traballo [*] . Aliás, teremos avanzado bastante cando a crianza deixe de ser un factor limítante apenas (ou predominantemente) para as mulleres.

[*] PS: Enténdase, no sentido de que o que cómpre é demandarmos medidas como a ampliación dos permisos de maternidade e paternidade (en Suecia son 16 meses, no Estado español 16 semanas), e/ou fórmulas que flexibilicen a xornada laboral (horarios, distribución, duración) e o presencialismo (teletraballo).

A necesaria unidade estudantil

No éxito da folga xeral contra a LOMCE do pasado 9 de maio albiscouse a renovada fortaleza do movemento estudantil. A numerosa presenza de alunado nas rúas, testemuña que a loita estudantil ten presente e futuro. Hai novas enerxías, tamén novas formas e en parte novos discursos, mais consérvase a esencia combativa que vertebrou a loita das organizacións estudantís desde ERGA até os nosos tempos.

A II Asemblea Nacional dos Comités, que tivo lugar este sábado, resultou nun anovado compromiso para conquistar un ensino galego, público e de calidade. Expresouse tamén, de maneira explícita o compromiso de propiciar a recuperación da unidade do movemento estudantil nacionalista, que nunca se debera ter perdido. Semanas atrás a Liga Estudantil Galega, na súa asemblea, cadraba resolver en termos semellantes. Primeiros pasos, dunha andaina que algúns confiamos resulte nunha non moi lonxana confluencia organizativa. É tempo de suma, de sinerxía, de facermos fronte común nomeadamente quen partillamos unha mesma visión acima das coordenadas do nacionalismo popular.

Ese vieiro, amais dunha obriga, é unha oportunidade para artellarmos a grande organización estudantil nacionalista galega coa que aglutinar a eses milleiros de estudantes que fican dispostas e dispostos a se sumar á loita por unha realidade diferente.

Onte, 3 de marzo.


Onte foi 3 de marzo. Hai 36 anos a policía española, daquela baixo o franquismo, asasinou a sangue fría a cinco traballadores en Vitoria-Gasteiz, no marco dunha cruel e violenta represión a unha folga xusta. Aquela decisión tivo responsábeis. Os ‘asasinos da razón’ teñen nomes e apelidos, por máis que as interesadas axiografías recentes pretendan facernos esquecer. Os sucesos de Vitoria-Gasteiz tiveron outros antecedentes equivalentes, coma os de Ferrol en 1972. Foron os reiterados ‘fiascos’ sobre os que se construíu a falsaria transición española que legalizou a ditadura.

Onte foi 3 de marzo e compre recordar. Compre lembrar que Pedro, Francisco, Remualdo, José e Bienvenido, foron asasinados por defenderen os dereitos da clase traballadora, testemuñando que o fascismo é tan só a peor faciana do monstro capitalista. Lembrar que eles, xunto aos nosos Amador e Daniel, ao noso Moncho Reboiras, e aos millóns de loitadoras e loitadores que nos precederon no mundo, deron a vida pola causa da xustiza social.

Mais sobre todo compre converter a homenaxe en acción. E o noso contributo ao ‘poema vitorioso das trincheiras‘ que canta Lluis Llach, non pode ser outro que o de achegar o noso comprometido esforzo militante á súa (nosa) causa. O vindeiro sábado, 10 de marzo (Día da Clase Obreira Galega), temos na Galiza máis unha oportunidade de facelo. Na rúa, coma eles, coa súa mesma dignidade.

__

O vídeo que encabeza esta entrada é o documental íntegro “Llach, la revolta permanent” no que se abordan, trinta anos despois, os sucesos de 1976.

Rafael Correa, un discurso que paga a pena escoitar.

Faláronme del. Recomendáronme insistentemente que o vise e o escoitase con atención, e hoxe fun dar, no tamén recomendábel blogue de Carlos Tena, cun fragmento do excepcional discurso pronunciado polo Presidente da República de Ecuador, Rafael Correa, perante a Asemblea daquel país co gallo do Informe Anual. E fiquei enganchado da retórica vibrante, do verbo comprometido dun dos máis relevantes líderes e referentes da esquerda latinoamericana e dos movementos emancipadores dese continente.

O impacto da súa alocución foi maior dada a miña escasa simpatía previa cara el, motivada en parte por considerar a súa liña política -hoxe coido que erradamente- como tímida e insuficiente no vieiro da transformación social. Probabelmente os sucesos do intento golpista do pasado 30 de setembro acentuaron o discurso do Presidente dun dos países que integran polo revolucionario no continente latinoamericano.

Porén, é innegábel a valentía e a firmeza das conviccións dun mandatario disposto a denunciar, en defensa da verdade, a violenta resistencia das clases dominantes ao ver os seus privilexios convertidos en dereitos para a maioría social. De aí que os mass media do grande capital, volvan presentar como ditatorial e autoritario a quen combate co povo os infames privilexios dos seus donos e amos.