A necesaria unidade estudantil

Publicado o 13 Maio 2013 por Xabier Pérez Igrexas

No éxito da folga xeral contra a LOMCE do pasado 9 de maio albiscouse a renovada fortaleza do movemento estudantil. A numerosa presenza de alunado nas rúas, testemuña que a loita estudantil ten presente e futuro. Hai novas enerxías, tamén novas formas e en parte novos discursos, mais consérvase a esencia combativa que vertebrou a loita das organizacións estudantís desde ERGA até os nosos tempos.

A II Asemblea Nacional dos Comités, que tivo lugar este sábado, resultou nun anovado compromiso para conquistar un ensino galego, público e de calidade. Expresouse tamén, de maneira explícita o compromiso de propiciar a recuperación da unidade do movemento estudantil nacionalista, que nunca se debera ter perdido. Semanas atrás a Liga Estudantil Galega, na súa asemblea, cadraba resolver en termos semellantes. Primeiros pasos, dunha andaina que algúns confiamos resulte nunha non moi lonxana confluencia organizativa. É tempo de suma, de sinerxía, de facermos fronte común nomeadamente quen partillamos unha mesma visión acima das coordenadas do nacionalismo popular.

Ese vieiro, amais dunha obriga, é unha oportunidade para artellarmos a grande organización estudantil nacionalista galega coa que aglutinar a eses milleiros de estudantes que fican dispostas e dispostos a se sumar á loita por unha realidade diferente.

Onte, 3 de marzo.

Publicado o 4 Marzo 2012 por Xabier Pérez Igrexas

Responder

Onte foi 3 de marzo. Hai 36 anos a policía española, daquela baixo o franquismo, asasinou a sangue fría a cinco traballadores en Vitoria-Gasteiz, no marco dunha cruel e violenta represión a unha folga xusta. Aquela decisión tivo responsábeis. Os ‘asasinos da razón’ teñen nomes e apelidos, por máis que as interesadas axiografías recentes pretendan facernos esquecer. Os sucesos de Vitoria-Gasteiz tiveron outros antecedentes equivalentes, coma os de Ferrol en 1972. Foron os reiterados ‘fiascos’ sobre os que se construíu a falsaria transición española que legalizou a ditadura.

Onte foi 3 de marzo e compre recordar. Compre lembrar que Pedro, Francisco, Remualdo, José e Bienvenido, foron asasinados por defenderen os dereitos da clase traballadora, testemuñando que o fascismo é tan só a peor faciana do monstro capitalista. Lembrar que eles, xunto aos nosos Amador e Daniel, ao noso Moncho Reboiras, e aos millóns de loitadoras e loitadores que nos precederon no mundo, deron a vida pola causa da xustiza social.

Mais sobre todo compre converter a homenaxe en acción. E o noso contributo ao ‘poema vitorioso das trincheiras‘ que canta Lluis Llach, non pode ser outro que o de achegar o noso comprometido esforzo militante á súa (nosa) causa. O vindeiro sábado, 10 de marzo (Día da Clase Obreira Galega), temos na Galiza máis unha oportunidade de facelo. Na rúa, coma eles, coa súa mesma dignidade.

O vídeo que encabeza esta entrada é o documental íntegro “Llach, la revolta permanent” no que se abordan, trinta anos despois, os sucesos de 1976.

Rafael Correa, un discurso que paga a pena escoitar.

Publicado o 18 Agosto 2011 por Xabier Pérez Igrexas

Responder

Faláronme del. Recomendáronme insistentemente que o vise e o escoitase con atención, e hoxe fun dar, no tamén recomendábel blogue de Carlos Tena, cun fragmento do excepcional discurso pronunciado polo Presidente da República de Ecuador, Rafael Correa, perante a Asemblea daquel país co gallo do Informe Anual. E fiquei enganchado da retórica vibrante, do verbo comprometido dun dos máis relevantes líderes e referentes da esquerda latinoamericana e dos movementos emancipadores dese continente.

O impacto da súa alocución foi maior dada a miña escasa simpatía previa cara el, motivada en parte por considerar a súa liña política -hoxe coido que erradamente- como tímida e insuficiente no vieiro da transformación social. Probabelmente os sucesos do intento golpista do pasado 30 de setembro acentuaron o discurso do Presidente dun dos países que integran polo revolucionario no continente latinoamericano.

Porén, é innegábel a valentía e a firmeza das conviccións dun mandatario disposto a denunciar, en defensa da verdade, a violenta resistencia das clases dominantes ao ver os seus privilexios convertidos en dereitos para a maioría social. De aí que os mass media do grande capital, volvan presentar como ditatorial e autoritario a quen combate co povo os infames privilexios dos seus donos e amos.

Máis unha perda.

Publicado o 2 Agosto 2011 por Xabier Pérez Igrexas

Responder

O peche da edición impresa do Xornal de Galicia, acrecenta o drama dos media galegos trala desaparición de A Nosa Terra, A Peneira, Vieiros, GZ Nación ou máis recentemente Galicia Hoxe. É una pésima noticia para o noso país, que ve inda máis precarizada a súa exigua pluralidade informativa e limitadas as perspectivas de análise da nosa realidade.

Teño o gusto de ser colaborador de Xornal desde 2004, cando só era dixital, e de ter sido columnista do mesmo desde o nacemento da súa edición impresa. Dixen, e sosteño, que fico orgulloso e agradecido desa colaboración, que me permitiu aproximarme un chisco a esa espléndida equipa de profesionais que o facían realidade cada día. A excepcional Silvia Carregal, a sempre agarimosa Noela Rey ou a rigorosa Lara Graña, por citar apenas algunhas das persoas que tiven oportunidade de coñecer e tratar, foron e son unha excelente representación dese plantel de 70 profesionais e o seu bo facer xornalístico, valente e comprometido.

Mais refuguemos de calquera indicio de resignación ou flaxelo. Pois se algo amosa esta continuada sangría é a necesidade de anovar e acrecentar o noso compromiso cun espazo comunicativo de noso. Dotármonos duns media propios é unha necesidade ineludíbel.

Ás voltas co Libro de Santiago.

Publicado o 7 Xullo 2011 por Xabier Pérez Igrexas

Responder

A noticia do roubo do Codex Calixtinus, coñecido popularmente en galego como Libro de Santiago, depositado no arquivo da Catedral de Santiago de Compostela, provocou un fervedoiro de reaccións.

A desaparición da carta fundacional de Galiza como nación cultural en Europa puxo en evidencia a necesidade urxente de abordar dunha vez por todas o debate arredor de quen debe asumir a titularidade, depósito, custodia e administración do noso patrimonio cultural.

Na miña opinión bens de incalculábel valor coma o Códice Calixtino non pode ficar baixo a custodia dunha organización privada como a Igrexa Católica, senón que debe recaer nas administracións públicas, desde a concepción de que todos os bens de interese cultural deberan ser de titularidade pública; sexa mediante a cesión voluntaria, compra ou nacionalización dos mesmos.Non pode ser que a única copia do orixinal que se conserva en Galiza do Liber Sancti Jacobi ficase baixo a autoridade do Deán da Catedral. Non é serio, e amosa a crueza do desleixo e despreocupación pública co noso patrimonio.

Porén, esta mala pode ter algúns aspectos positivos alén deste debate. Por exemplo que se divulgue socialmente e se poña en valor a importancia do Reino de Galiza que o códice testemuña.

Non renunciemos á nosa utopía posíbel.

Publicado o 29 Xuño 2011 por Xabier Pérez Igrexas

Retruque fraterno a Francisco Castro.

Discrepo de Francisco Castro cando afirma que “temos o país que nos merecemos” polo peche do Galicia Hoxe. O pobo galego merece moito máis.

Entendo o cansanzo, a raiba contida, a paralizante sensación de impotencia, mais perder a confianza no noso pobo é tanto como renunciar a construír a nosa utopía posíbel. Non regalemos unha dobre vitoria aos galegófobos, entregándolle xunto aos nosos fracasos o noso desalento.

Mais este disenso non só non me provoca un odio imposíbel, senón que me anima a tender a man para que sigamos xuntos, todas e todos, a teimar na trincheira da dignidade. Xa basta da laios e de autoculpas. Fagamos de cada revés, de cada golpe, unha oportunidade para anovar o noso compromiso.

Gardemos o flaxelo do que foi para destinar toda a nosa enerxía e impulso no que ha de ser. Pois como conclúe Fran P. Lorenzo no seu xenial aponte sobre o GH: “Enquanto houver estrada pra andar/A gente vai continuar”.

Do pesar por GH ao flaxelo da culpa.

Publicado o 28 Xuño 2011 por Xabier Pérez Igrexas

Responder

Pode que a cultura do autoodio nos leve ao flaxelo sobre o que pasou, mais coido que debemos centrarnos no que facer que pase. Advertino onte vendo como o pesar polo peche do diario Galicia Hoxe ía converténdose nun exercicio de masoquismo.

Os elementos que interveñen no peche son diversos. A clausura do único diario impreso na nosa lingua non é imputábel exclusivamente ás políticas galegofóbicas da actual Xunta; mais é precisamente a forzosa asfixia económica, pola vía do retallamento da subvención, a razón que precipita este desenlace odioso tal e como denuncia o seu director.

De aí, a inxustiza de optar pola recorrente autoculpabilización –eximindo iso si de calquera responsabilidade á empresa editora-, para explicar a marxinal distribución dese xornal. Non se pode apelar agora, co medio clausurado a golpe de 19 despedimentos, ao ‘compromiso militante’ de quen debera ser público obxectivo do GH. Non se nos pode convocar como militantes cando se nos procura como meras/os consumidores-clientes.

O feito de que a base social do nacionalismo non fixera do GH a súa cabeceira referencial, non é resultado da súa irresponsabilidade ou falla de compromiso. Se cadra o problema é que (quen a coñecía) non se recoñecía suficientemente nela.