Manuel Mera publicou en GZ Nación recentemente un artigo moi recomendábel no que aborda o escenario político que a actual crise económica abre, como fenda do sistema hexemónico.

Concordo coa análise que fai nese texto. A actual crise, ten provocado que as forzas sistémicas incorran en tal grao de contradición que fai que sexa facilmente recoñecíbel a súa verdadeira faciana por parte das clases populares.

O oportunismo do grande capital que agora implora pola intervención pública, é dicir, pola inxección dos cartos públicos para compensar as súas malas contas de resultados produto da súa especulación voraz. A obscenidade da patronal pedindo sen complexos o abaratamento do despido e a relaxación, inda en maior grao, na garantía dos dereitos sociais das/os traballadoras/es. Ou as cortinas de fume dun goberno central que quere aproveitar a actual conxuntura para pechar a billa do financiamento autonómico e así reforzar o seu afán re-centralizador.

Son estes, apenas uns exemplos evidentes desas contradicións que representan en si mesmas unha grande oportunidade para avanzar posicións e gañarmos a batalla das ideas.

Xa tiñamos a razón aquelas/es que sostemos que o actual sistema socio-político-económico mundial, alicerzado no imperialismo capitalista, era inhumano, antisocial e está condenado por xustiza a esmorecer. Porén, hoxe se cadra temos pola conxuntura argumentos máis sólidos, pola proximidade, para defender as nosas posicións.

Non podemos desaproveitar esa oportunidade, e como ben di Mera:

Compre acumular alí onde haxa máis construído a prol da nación e das clases populares, aínda que non nos convenza todo o que se fai, nen como, cando e quen o fai. Por responsabilidade histórica?... tamén, porén esencialmente por efectividade, pra garantir a masa social necesaria pra avanzar nas conquistas democráticas, e non ficar só como reductos ideolóxicos. A teoría política revolucionaria ten sobre todo valor se está presente dalgún xeito na conciencia e na práctica cotiá da xente. Tampouco podemos esquecer que en momentos duros haberá quen se pregue aos obxectivos insolidarios e colonizadores das clases dominantes, por distintos motivos, desde os ideolóxicos ao medo ao enfrontamento, daquela que sexa importante reducir a incidencia destas actitudes, combaténdoas e illándoas con argumentos e intelixencia. Trátase máis unha vez de saber que é o principal e que o secundario, e como tratar as contradicións no seo do povo... encol disto hai abondo escrito, e o nacionalismo galego ten unha longa experiencia.

En resumo, podemos gañar esta batalla, mais nunca, desde a barreira, sen organización, con forzas sectorializadas, ou ollándonos arreo ao embigo.

chúzame

O videoblogue de Anxo Quintana ofrecenos desta volta un divertido vídeo no que falan seareiras e seareiros do Deportivo.

A pregunta que fai de leitmotiv é a de se o actual Portavoz Nacional do BNG (e Vicepresidente da Xunta), que polo momento o único pre-candidato que optará a ser candidato do BNG nos vindeiros comicios autonómicos, podería ser Presidente do Goberno Galego.

A resposta que máis me gostou foi a de "Elo... porque non?"

Efectivamente, se algo deixaron claro estos tres anos de goberno bipartito, é que as cousas terían sido ben distintas se a Xunta estivese presidida por un nacionalista.

chúzame

Hoxe a lectura da úlltima entrada no blogue do meu amigo Xacobe (un dos promotores de Blogues pola Lingua), titulada XXVI e na que cun tono duro, e de enfado, cargaba as tintas contra do voceiro nacional do BNG, acabou resultando nunha conversa por gtalk, e nun pactado cruce de entradas nos nosos respectivos blogues, para poder desenvolver con maior comodidade, e extensión, o "debate".

Unha das primeiras cousas nas que matinei tras ler a entrada XXVI foi no grande contraste que había entre o que nela sostiña Xacobe e o que eu dicía na entrada "Xente" deste blogue. Os dous aproveitabamos a celebración do Día da Patria, e o mitín na Quintana, para tirar analises de noso arredor da marcha do BNG.

Chamoume a atención ese alto grao de diferenza, porque sospeito ou intuo que no substancial ambos concordamos.

Xacobe acaba de publicar o seu primeiro alegato-web , en forma de entrada, para abrir este debate de entradas cruzadas. Tocame, xa que logo, a quenda de palabra, e vou retrucar.

Di Xacobe ¿Que podemos pedirlle a un Bloque perfecto? Ás veces non achamos as respostas axeitadas sinxelamente porque plantexamos preguntas equivocadas. Neste caso o problema está na propia interrogación. Sendo honestas e honestos, asumimos que non existe modelo perfecto de organización política. Coido que a chave non reside en que podemos pedirlle ao Bloque, senón que pode facer o BNG para encardinarse na liña que posibilite o triunfo social e político do proxecto revolucionario que encarna.

O actual BNG imperfecto, como imperfectas son todas as criacións colectivas e vivas, xa é profundamente democrático, radicalmente democrático. Tanto no senso interno, como no seu discurso político e na súa praxe político-institucional.

No interno non creo que haxa moitas organizacións tan plurais e participativas como o BNG, que sendo forza de governo, segue a sustentarse no principio de asemblearismo, onde a participación da militancia non só é importante, senón que é capital. A soberanía organizativa radica na militancia, e seguirao a facer independentemente de que adopte un modelo de delegadas/os para a vindeira asemblea nacional. Pero iso daría para outro debate.

O BNG acredita na necesidade de ampliar a participación política da cidadanía, a sabendas de que sen participación real e activa non pode haber democracia real. O contacto fluído, dende o respecto e o recoñecemento, co tecido asociativo e sindical, ten sido, pese a todas as deficiencias e aspectos a mellorar, unha das marcas de distinción do nacionalismo na súa praxe. No governo, e na oposición.

Concordo coa idea de que a democracia, a democracia popular que algúns defendemos, alicerzase no povo, na rúa. Pero disinto completamente da análise que a partires desa idea tira Xacobe, dende o desprezo cara o respaldo electoral.

Vaiamos ao cerne. Para o nacionalismo as institucións, o poder institucional-representativo é unha ferramenta necesaria para a transformación social e a construcción nacional do noso país. Unha ferramenta, non unha fin en si mesma.

É un disparate pensar que pode existir unha maioría social que respalde ao nacionalismo sen que iso se traduza electoralmente, basicamente porque de existir, no actual marco xurídico-político (que o nacionalismo non só non escolleu nen propiciou), sería unha maioría social inutil.

Ben, o actual marco xuridico-político non nos gosta. Iso fica implícito na liña programática do BNG, que se sintetiza basicamente na idea de superar ese marco, non só en relación á cuestión nacional.

Porén, reflexionemos sosegadamente. O poder institucional, o feito de governar, non é unha oportunidade unicamente para o BNG como opción política, senón que no actual momento histórico, o feito de que o nacionalismo ocupe o poder político é unha necesidade social, do povo. Aqueles que dende posicións maximalistas, ahistóricas, e dun reduccionismo personalista atroz, defenden os seus recunchos de purismo ideoloxista, neganlle ao povo a oportunidade de cambio. Porque os cambios políticos non caen do ceo. Porque a autodeterminación é un proceso histórico que non se pode iniciar polo final.

A cuestión, entón, non debe caer na decisión infantil de decidir se o que se procuran votos ou non. Os votos son hoxe por hoxe a demostración chave do apoio social. Nos goste ou non. A cuestión, digo, debe presentarse en base a esta pregunta: ¿votos para que? Para governar; ¿governar para que? Para transformar; ¿transformar para quen? En beneficio da maioría social: da clase traballadora.

Porque a transformación sustentanse en cambios concretos, que hoxe por hoxe non se poden promover nen efectivizar fora do campo institucional.

O cambio social, exixe convencer persoas. E un dos indicadores de se ese cambio agroma ou non está na evolución electoral.

Fala Xacobe tamén encol da comunicación, entendo que en referenza ao modo ou estilo discursivo que exerce o BNG. Teño que comezar afirmando que non pode existir comunicación efectiva sen persuasión. Política basicamente é convencer para sumar, sumar persoas a un proxecto. E para convencer hai que ofrecer un discurso coherente, congruente pero tamén atractivo.

Confiar en que un discurso máis profundo intelectualmente, con maior carga cultural, e dunha maior calidade literario-poética, é máis útil en termos sociais e políticos, é unha equivocación.

En cuestións de estilo, pode que a moitos nos gostaría introducir algúns matices (sobor de todo enfáses e acentuación en determinadas cuestións) no actual discurso público da fronte. Pero son iso: obxeccións de estilo.

Para rematar:  a procura do cambio xurídico-político é unha condición sine qua non para o cambio social que arelamos.

chúzame

Intervención de Iria Aboi, Secretaria Xeral de Galiza Nova:

Intervención de Anxo Quintana, Portavoz Nacional do BNG e Vicepresidente do Governo Galego:

chúzame

O de onte foi se cadra un dos mellores 25 de xullo dos que vivín, mesmo a pesar de que co paso do tempo un xa non os vive coa enerxía nerviosa que suscitan as primeiras veces que un pisa a praza da Quintana para celebrar, reivindicando, o Día da Patria.

Independentemente da cifra, 25.000 persoas segundo a organización, o que era evidente onte en Compostela é que había xente, moita xente, o que é para min un claro síntoma de que o BNG está a conquistar moito máis espazo entre a cidadanía.

Por moito que lles tronque as teorías aos gurús da teledemocracia, a xente seguimos a precisar deste tipo de eventos. Precisamos compartir ese sentimento de comunidade, de coincidencia, con máis xente. Esa é a maxia dos mitíns. Non se trata só de facer acopio de folgos e ganas trala arela do lider, tratase basicamente de desfrutar desa sensación que mestura o pracer e a tensión da que gozamos cando temos a oportunidade de expresar colectivamente algo.

Enerxía renovada, argumentos acentuados, pero sobre todo ganas de comerse o país convencendo a máis persoas, unha a unha, para que se sumen ao proxecto de cambios que representa o nacionalismo no noso país. Ese foi o resultado que tirei de acudir onte á Manifestación do Día da Patria.

Quintana estivo ben. Mesmo houbo intres brillantes. En síntese fixo unha contundente declaración de principios que se pode resumir no que segue:

1. Somos máis nación, porque conseguimos que Galiza pese máis no estado.
2. Galiza non lle volverá sair barata nunca máis ao governo central. Non pagaremos o pato dunha crise que non é responsabilidade nosa.
3. O neoliberalismo fracasou, como era previsíbel, e fronte a el cobra máis vixencia que nunca o modelo alternativo que defende o BNG, situando ás persoas no centro da política.
4. Mentras o BNG governe non se vai gastar nen un só peso público para solventar os malos resultados dalgunhas empresas. Gastaranse para garantir o acceso á vivenda.
5. O horizonte final que pretende conquistar o BNG é o de acadar a "liberdade soberana" de Galiza. Soberanía Nacional.
6. O proceso de cambios que se iniciou necesita que o BNG encabece o vindeiro governo para consolidalo e aprofundar nel.
7. Todo o que se fixo en favor das maiorías sociais, clases populares. dende as áreas de goveno do BNG foi posíbel grazas ao autogoverno, ergo, máis autogoverno posibilitará máis benestar.

Pero a idea máis importante que transmitiu con contundencia o portavoz nacional do BNG, foi a de que o BNG non naceu para ser bisagra subsidiada a outro. O BNG aspirar a liderar o país. Que vaian tomando nota.

Onte a ateigada praza da Quintana recibiu a Quintana con berros de ¡Presidente! ¡Presidente!, pero estou certo de que volveremos a berralo o verán próximo. Xusto despois dos resultados das eleccións, cando o BNG esté en posición de acadar o logro histórico de ter un presidente nacionalista no governo do país. Que así sexa.

Xente

(Berrogüetto )

[Descargas] Intervención íntegra do portavoz nacional do BNG no 25 de xullo.

chúzame

Hai abondosas e variadas opinións arredor do que representa o Día da Patria Galega, sobor da súa significación simbólica, metafísica, ou mesmo litúrxica.

Supoño que cada quen alberga razóns de seu, sentimentos e sensacións próprias perante a data na que celebramos a nosa existencia como nación.

As galegas e os galegos, independentemente do espectro ideolóxico no que se inclúan, posúen en xeral e de maneira abrumadoramente maioritaria un profundo sentimento identitario, moi arraigado á terra, pero sobor de todo ás xentes.

Ese sentimento de pertenza a unha comunidade, esa identificación colectiva, é o sustrato da nosa identidade nacional.

Porén, a diferenza doutras comunidades, mesmo no seo do estado español, as galegas e galegos non teñen automatizada a tradución política dese sentimento identitario.

Con todo, ese rico sustrato de base, abre ilusionantes expectativas. Hai poucas nacións no mundo, moi poucas, que como Galiza teñan en cada un dos seus cidadáns/cidadás unha embaixada do país.

O grande repto pasa por conectar con esa ampla maioría social que se sinte orgullosa de ser galega/o, de formar parte desa célula de universalidade da que falaba Castelao.

Para iso é preciso empregar unha linguaxe integradora, de suma, enviando unha mensaxe clara, que non é outra de que este país necesariamente temos que construílo e transformalo entre todas/os, cun proxecto aberto e inclusivo.

O nacionalismo galego, a través do BNG, ten dado pasos moi importantes nese sentido. Pese aos lixeiros retrocesos no cuantitativo, o Bloque ten conquistado no cualitativo avanzos significativos.

Hoxe unha ampla maioría do noso povo recoñece ao nacionalismo como un vieiro útil centrado na defensa dos intereses do país. Nos concellos, en Galiza e tamén para defender os nosos intereses en Madrid.

Este é, co calendario na man, o último 25 de xullo previo aos vindeiros comicios autonómicos que se celebrarán no noso país o verán próximo. Toca facer logo balanzo da presenza do nacionalismo galego no governo do país. Cada quen fará o seu, coas súas variábeis, xerarquizando os indicadores ao seu gosto, mesmo en función das expectativas previas, foran estas realistas ou non.

Para algúns será pouco o feito. Para outros suficiente. Para algúns poderíase facer máis e mellor...

Pero independentemente das diferenzas nos balanzos, o fundamental, é que a maioría coincidiremos en que este sería ben distinto se o governo galego estivese presidido polo BNG.

Para iso, para conquerir que o proceso de cambios que necesita o noso país, avance con maior profundidade e a maior velocidade, é preciso que sumemos a máis galegas e galegos ao proxecto de transformación que representa o BNG. Inda que iso supoña nalgún caso renunciar a matices maximalistas, ou a algún falso dogma estético.

Ese será un acto de xenuíno patriotismo, o de traballar arreo para conquistar unha maioría social que sustente un proxecto deseñado ao servizo da maioría, que non é outra que a que encarnan as clases populares.

Nestes tempos nos que a diferenza é perseguida, nos que a pluralidade corre perigo, nos que trala falacia da modernidade se asasinan os valores, a moitas/os continúanos a enchernos a boca a palabra patriota.

Porque cando dicimos patria, dicimos xente, dicimos povo.

===

Artigo publicado en GZ Nación e Mundo Galiza o 24-07-08, e en Xornal o 25-07-08.

P.D.: Recoméndovos encarecidamente ler o artigo de Rafa Villar titulado "25 de xullo: saúde e terra".

chúzame

Manuel Mera publicaba recentemente en Vieiros un artigo baixo o título "O debate das ideas" no que reflexionaba arredor do futuro do movemento nacional popular galego, analisando diferentes cuestións, dende os défices na comunicación social das alternativas de esquerda até a falta de formación da militancia.

Concordo no fundamental co enumerado por Mera no seu artigo, e fagoo porque o difícil sería non coincidir co plantexado. Os problemas, dificultades e debilidades do nacionalismo son coñecidas até a fartura e ocupan unha parte significativa dos debates externos e internos das diferentes organizacións politicas e sociais. Para o meu gosto adicamos demasiadas enerxías no diagnóstico e moi poucas na posta en marcha das solucións.

Porén, o que ofrece este senlleiro sindicalista é só unha parte limitada do que podería ser a receita para superar eses atrancos e contradiccións, facilitando unicamente unha relación dos ingredientes necesarios: mellorar a comunicación interna/externa, rachando a dependencia dos grandes meios de comunicación (controlados nas máis das veces por poderes fácticos antinacionalistas); recuperar o papel relevante da militancia; outorgar unha maior importancia á reflexión e ao debate; máis e mellor formación e información. En síntese situar no primeiro plano das prioridades a batalla das ideas.

Facer un breve repaso das teses congresuais/asembleares das organizacións nacionalistas dos últimos anos, axudaranos a descubrir que dende logo unha parte susbtancial do que reclama Mera fica recollido nas mesmas, mesmo con maior contundencia. A receita como a pólvora, xa está inventada, o complexo é poñela en práctica, adecuándoa a un contexto en permanente cambio, onde a táctica ten que ser un elemento viabilizador da estratexia.

Hai algunhas cuestións nas que, porén, non coincido. Sinceiramente disinto da idea de que a percepción de que "abonda con facer unha boa xestión e ter unha actitude persoal coherente pra que o proxecto político que se alenta medre e se consolide" sexa nen moito menos maioritaria. A historia, sobor de todo a da última década, ensinoulle ao nacionalismo que o proceso non é lineal, e non só depende de variábeis tan mínimas ou controlábeis.

Disinto tamén dese meláncolico mito, tan extendido, de que todo tempo pasado foi mellor, e que infravalora os espazos conquistados e os cambios conqueridos.

Pode que o proceso de cambios que impulsou o nacionalismo en moitos frontes, non teña avanzado o suficiente en termos cuantitativos e cualitativos. Pode que se poda e deba facer máis e mellor, e comparto esa expectativa lexítima e esa exixencia democrática, pero como dicía o insignie camarada e patriota Manuel María, un dos activos máis importantes da Fronte Cultural, "a patria constrúese día a día, esforzo a esforzo". Destinemos pois toda a nosa enerxía a impulsar o proceso, non a tumbalo con polémicas, que non debates, as máis das veces paralizantes.

Política, basicamente na súa dimensión transformadora é un exercicio de convencer. Convencer para construir maiorías sociais que sustenten un proxecto revolucionario. Non hai revolución sen povo, sen maioría. E hoxe por hoxe, en pleno século XXI, onde non só cambiaron as condicións internas/organizativas senón tamén o escenario social, e mesmo chaves sociolóxicas importantes, a batalla das ideas, non se pode circunscribir a un debate filosófico na indefinición da metafísica. A batalla das ideas gáñase coa síntese, coa capacidade de plantexar propostas concretas que teñan incidencia política práctica para as persoas. A cidadanía non quere divagar sobre os cambios, quere experimentalos, e debe protagonizalos.

O empirismo, o coñecemento que xurde da experiencia previa, ao igual que o practicismo, concebido este como a capacidade de operativizar no campo da acción o resultante do debate das ideas, son elementos chave, fundamentais, no proceso de conquista dos cambios sociais que arelamos. O leninismo, precisamente por iso, consiste na aplicación dun sistema de análise, o marxismo, nunhas coordenadas concretas (no histórico, social, económico...) para articular propostas programáticas acaídas.

Dende logo que o camiño non pasa polas coordenadas do economicismo, pero tampouco polas do maximalismo ideoloxista. A ponderar toca.

Porque non debemos esquecer que a política opera na realidade, con todo o que ten de poliédrica e cambiante, non no etereo e tranquilo mundo das ideas perfectas, redondas e eternas de Platón.

Porque na realidade concreta vive o protagonista de toda revolución: o povo.

===

Artigo publicado en Xornal o 16-07-08.

chúzame

Recentemente o portavoz nacional do BNG e primeiro Vicepresidente nacionalista do Governo Galego na historia, Anxo Quintana, co gallo da celebración do Día da Patria Galega, publicaba no semanario A Nosa Terra un interesante artigo no que facía constar as súas reflexións encol da situación do país e do nacionalismo.

Porén, o máis destacábel dese artigo, foi a proclamación enfática dun convite á cidadanía galega a sumarse ao proxecto nacionalista, que como indicaba o autor para ser útil ten que ter per se vocación hexemónica. Un convite baseado na formulación do BNG como unha forza política plural, unha grande casa aberta a todo aquel que pense en chave de país, a quen poña os intereses de Galiza por diante, sen ficar hipotecado a estratexias foráneas.

Cada vez que alguén evidencia doses de heterodoxia ou pragmatismo, aparece o temor e as máis variadas suspicacias, daqueles que teñen medo infundado á perda das esencias.

Un lider sen seguidores é un tipo de paseo. Un proxecto político transformador, como é o nacionalismo na Galiza do século XXI, sen unha maioría social e electoral que o respalde, é un absurdo completamente inútil. Non hai revolución sen povo.

O BNG cumpre este ano o seu 25 aniversario, e situase nunha encrucillada vital en termos organizativos e políticos. Fica perante unha disxuntiva, cecais a máis relevante da súa historia.

Hai que decidir entre dous vieiros ben distintos: escoller entre o maximalismo ideoloxista do TODO ou NADA ou apostar sen dúbidas e sen medo ás contradiccións que poidan xerarse por converter ao nacionalismo nun movemento maioritario, senón hexemónico. Hai que optar ou pola reivindicación pouco útil do mero patalexo opositor, ou asumir as nosas responsabilidades como forza de governo. Podemos ser outro reducto “puro” e ortodoxo, semánticamente radical, desde a marxinalidade electoral, e polo tanto desde a incapacidade de cambiar nada, ou avanzar sen medo na dimensión de forza social que fai país.

O coordenador executivo do BNG na clausura da última Asemblea Nacional de Galiza Nova, afirmaba taxativamente que o único nacionalismo que existe, existe no seo do Bloque Nacionalista Galego, non porque non haxa outras persoas ou colectivos que reclamen esa definición para sí, senón porque só o BNG mete as mans na lama para transformar de maneira práctica e concreta a realidade do noso país.

Mentras ao BNG se lle acusaba de autonomista por parte dalgunhas formacións independentistas, o Bloque conseguía situar a cuestión nacional no centro do debate político e social, coa proposta de Estatuto de Nación, cun documento concreto que superaba substancialmente en termos de competencias o reclamado nas bases constitucionais elaboradas polo UPG-PSG ao remate da década dos setenta.

O Bloque Nacionalista Galego tense demostrado, pola súa acción, no verdadeiro aparello de estado da nación galega. Para mostra un botón: Galiza existiu no pasado Debate de Política Xeral celebrado no Congreso dos Deputados, porque aí estivo Francisco Rodríguez, e Olaia Fernández Davila, dandolle voz firme ás necesidades do noso país, perante o silencio inmoral dos deputados galegos das forzas estatais.

Se o vindeiro ano o Governo Español inclúe nos Orzamentos Xerais do Estado unha aposta en termos de investimento definitivamente maior para o noso país que en exercicios anteriores, será resultado do inxente traballo do BNG, pola súa capacidade negociadora.

Ten razón o Vicepresidente cando sinala que nunca o BNG tivo unha implantación territorial como a que ten hoxe após uns comicios municipais que dotaron ao Bloque dunha representación institucional nunca antes coñecida.

É certo que en termos cuantitativos provoca certa preocupación os lixeiros retrocesos sufridos nas diferentes convocatorias electorais, e que esa preocupación debe traducirse en operar se cabe con maior enerxía en todos os níveis para sumar máis galegas e galegos, pero non debe ser óbice para recoñecermos que inda con esa lixeira perda o nacionalismo galego ten hoxe unha maior capacidade de transformación da realidade. Pois hoxe son máis as concelleiras e concelleiros nacionalistas, son máis os governos municipais nacionalistas, son máis as alcaldesas e alcaldes do BNG. Porque por primeira vez na historia Galiza ten un governo con presenza do nacionalismo.

Esa maior representación institucional supón dunha banda unha oportunidade capital para demostrarlle á cidadanía, desde os feitos, que signfica en termos de benestar e de mellora da calidade de vida o proxecto político nacionalista, empregando as institucións como ferramentas, como medios, non coma unha fin. Pero tamén é unha seria responsabilidade a de estarmos á altura do mandato do noso povo, e é a esa tarefa á que lle debemos adicar todos os nosos esforzos.

Un antigo aforismo latino de orixe romana afirma “Verba movent, exempla trahunt”. As verbas conmoven, os exemplos arrastran.

O BNG, co seu traballo social e institucional, fai patria “día a día, esforzo a esforzo” como dicía o noso Manuel María, e faino coa forza dos feitos, non só con palabras.

===

Artigo publicado en Vieiros o 25/07/07, en Xornal o 25/07/07 e en GZ Nación o 26/07/07.

chúzame

Nos últimos tempos temos asistido á posta en escena, unha vez máis, dunha hipotética aproximación por parte do Partido Popular de Galicia co BNG, na que mesmo Núñez Feijoo non descarta a posibilidade de pactos post-electorais co Bloque. A estratexia non é nova, pero segue a darlle resultados positivos aos populares.

O PP tense significado por manter, en relación ao nacionalismo, unha bipolaridade intermitente. Esa ciclotimia no táctico, concrétizase por exemplo na dura escalada de criminalización e ostracionismo contra do BNG desde que este conqueriu representación institucional no Parlamento Galego, e momentos de aparente "entendemento" co BNG como o protagonizado no tan controvertido encontro entre Manuel Fraga e Xose Manuel Beiras no 2001, no que Fraga por vez primeira non descartaba chegar a acordos coa forza política que demonizara desde sempre, mesmo meses atrás e con dureza no transcurso daquela campaña eleitoral.

Non foi casual ese xesto, e por parte dos populares supuxo todo un acerto táctico. Coa recén estreada cuarta maioría absoluta en Galiza e un ano despois de que Aznar conseguise a súa, xusto un día despois da súa elección por parte do Parlamento Galego como Presidente, Fraga consigue unha fotografía histórica: o apretón de mans co seu arqui-inimigo Xose Manuel Beiras Torrado, o do zapato. Para o PP supuxo un lavado de cara, e a resposta máis efectiva, a todas as acusacións, fundadas, a respeito do talante antidemocrático de Don Manuel e Cia. Dabase unha imaxe de falso aperturismo, moderación e modernidade.

O BNG pola contra apenas conseguiu enfatizar un pouco o seu perfil institucional, e de modulación do seu discurso, pero non obtivo ningún beneficio político, xa que este affaire supuxo o principio do fin do ciclo político de Beiras como cabeza de cartel e suscitou unha forte contradicción na base social e militante do Bloque,que historicamente e iconicamente se tiña identificado co anti-fraguismo, como expresión dunha xenuina alternativa política de futuro para Galiza.

O BNG con este xiro na súa estratexia non correxiu a súa traxectoria electoral que en 2001 pasou do salto histórico de 1997 (no que se colocara como segunda forza política), ao retroceso coa perda dun deputado, e que en 2005, pese a acceder por vez primeira ao Governo de Galiza, rematou tamén coa primeira ocasión na que o BNG retrocedía en número de votos.

A síntese é fácil. Ao Partido Popular convenlle e moito este tipo de artimañas por varias razóns. En primeiro lugar, consigue afortalar en Galiza a bipolaridade estatal PSOE-PP. En segundo lugar, dilue o perfil antágonico e de forza política diferenciada do BNG, extendendo aquilo do "todos son iguais". E en terceiro lugar porque forza un fluxo de votantes cara os dous focos da bipolaridade, que unicamente reforza ao PP ou ao PSOE. Así mesmo gaña as simpatías do galeguismo máis conservador, na liña do "galego coma ti" de Fraga.

O obxectivo desa táctica é duplo: deixar fora de xogo ao BNG, que é a única opción política xenuinamente antagónica ao proxecto rexionalista e antisocial do PP, e en parte tamén do PSOE, e disputar os vindeiros comicios autonómicos nun cenario mimético en relación ao do estado.

É evidente que unha forza política con vocación de governo, e con capacidade para asumir a dirección institucional do país, como o BNG, debe ser capaz de chegar a pontos de encontro con todas as opcións, poñendo como única condición que a defensa dos intereses de Galiza sexa o que conte. Xa que logo o nacionalismo galego, debe estar disposto a chegar a acordos puntuais co Partido Popular, como co resto de forzas políticas en Galiza e no estado, naquelo que sexa positivo para os intereses do país, e que se traduza en beneficios concretos e obxectivabeis que visibilicen ao BNG como o verdadeiro aparello de estado da nación galega.

Mais esos posíbeis e necesarios pontos de encontro en chave de país, non son óbice para deixar claro que os proxectos políticos que representan PP e BNG son diametralmente opostos, o que imposibilita de feito calquer tipo de pacto, e dese xeito rachar desde xa coa farsa do "quérote, non te quero", que non é máis que un abrazo de oso por parte do PP que pretende asfixiar o proxecto de transformación que representa o nacionalismo.

===

Publicado en Vieiros o 23/03/07.

chúzame