Hai abondosas e variadas opinións arredor do que representa o Día da Patria Galega, sobor da súa significación simbólica, metafísica, ou mesmo litúrxica.
Supoño que cada quen alberga razóns de seu, sentimentos e sensacións próprias perante a data na que celebramos a nosa existencia como nación.
As galegas e os galegos, independentemente do espectro ideolóxico no que se inclúan, posúen en xeral e de maneira abrumadoramente maioritaria un profundo sentimento identitario, moi arraigado á terra, pero sobor de todo ás xentes.
Ese sentimento de pertenza a unha comunidade, esa identificación colectiva, é o sustrato da nosa identidade nacional.
Porén, a diferenza doutras comunidades, mesmo no seo do estado español, as galegas e galegos non teñen automatizada a tradución política dese sentimento identitario.
Con todo, ese rico sustrato de base, abre ilusionantes expectativas. Hai poucas nacións no mundo, moi poucas, que como Galiza teñan en cada un dos seus cidadáns/cidadás unha embaixada do país.
O grande repto pasa por conectar con esa ampla maioría social que se sinte orgullosa de ser galega/o, de formar parte desa célula de universalidade da que falaba Castelao.
Para iso é preciso empregar unha linguaxe integradora, de suma, enviando unha mensaxe clara, que non é outra de que este país necesariamente temos que construílo e transformalo entre todas/os, cun proxecto aberto e inclusivo.
O nacionalismo galego, a través do BNG, ten dado pasos moi importantes nese sentido. Pese aos lixeiros retrocesos no cuantitativo, o Bloque ten conquistado no cualitativo avanzos significativos.
Hoxe unha ampla maioría do noso povo recoñece ao nacionalismo como un vieiro útil centrado na defensa dos intereses do país. Nos concellos, en Galiza e tamén para defender os nosos intereses en Madrid.
Este é, co calendario na man, o último 25 de xullo previo aos vindeiros comicios autonómicos que se celebrarán no noso país o verán próximo. Toca facer logo balanzo da presenza do nacionalismo galego no governo do país. Cada quen fará o seu, coas súas variábeis, xerarquizando os indicadores ao seu gosto, mesmo en función das expectativas previas, foran estas realistas ou non.
Para algúns será pouco o feito. Para outros suficiente. Para algúns poderíase facer máis e mellor...
Pero independentemente das diferenzas nos balanzos, o fundamental, é que a maioría coincidiremos en que este sería ben distinto se o governo galego estivese presidido polo BNG.
Para iso, para conquerir que o proceso de cambios que necesita o noso país, avance con maior profundidade e a maior velocidade, é preciso que sumemos a máis galegas e galegos ao proxecto de transformación que representa o BNG. Inda que iso supoña nalgún caso renunciar a matices maximalistas, ou a algún falso dogma estético.
Ese será un acto de xenuíno patriotismo, o de traballar arreo para conquistar unha maioría social que sustente un proxecto deseñado ao servizo da maioría, que non é outra que a que encarnan as clases populares.
Nestes tempos nos que a diferenza é perseguida, nos que a pluralidade corre perigo, nos que trala falacia da modernidade se asasinan os valores, a moitas/os continúanos a enchernos a boca a palabra patriota.
Porque cando dicimos patria, dicimos xente, dicimos povo.
===
Artigo publicado en GZ Nación e Mundo Galiza o 24-07-08, e en Xornal o 25-07-08.
P.D.: Recoméndovos encarecidamente ler o artigo de Rafa Villar titulado "25 de xullo: saúde e terra".
chúzame -
Vieiros
O tema das alianzas, dos pactos electorais é complexo. Ou sempre hai certo interese por complexizalo con cargas metafisicas.
Vaiamos ao esencial, ao substancial, ao básico: o requisito sine qua non para poder artellar un pacto de governo entre dúas forzas políticas, non ten que ver tanto co cerne ideolóxico de cada unha das partes, senón coas proposicións programáticas, que son o plantexamento concretizado do primeiro.
¿O PP está disposto a dotar a Galiza dun estatuto que afonde no autogoverno e que parta en primeira instancia do recoñecemento político-xurídoco, inda que for de maneira simbólica, de Galiza como nación?
¿Está disposto a desenvolver unha política económica autocentrada?
¿Está disposto a defender unha facenda galega?
Son só preguntas ao azar. Non é retórica. A resposta a esas e outras preguntas, relevantes, arredor das condicións sociais do noso povo, da nosa cultura, ou do noso meio material, son as que fan inviábel de partida calquer pacto de governo co PP.
Porque páctase para governar, non para ficar no governo.
É innegábel que o mapa electoral galego, coa presenza de dúas forzas que son apenas sucursais coloniais das súas matrices españolas, eis PSOE e PP, non se corresponde nen de lonxe coas arelas que temos as/os nacionalistas. Nen tan sequer é do agrado de calqueira que crea realmente no país.
Porén, non se pode caer en ensoñacións de arquitectura política, nas que visualizar posíbeis pactos cun Partido Popular, que pese aos xestos impostados de moderación do seu discurso profundamente españolista, antigalego, e contrario aos intereses da clase traballadora, continua a ser a antítese ideolóxica, e programática, do que representa un proxecto transformador/revolucionario como o que encarna o nacionalismo galego para Galiza.
Ogallá, nese mapa electoral do que falaba antes, o peso do BNG fora maior. Ogallá o PSOE e o PP de Galiza abandoasen o seu sucursalismo paleto. Ogallá se amplie inda máis a maioría social que cré nas potencialidades do noso país.
Pero neste cenario un pacto con este PP é inviábel.
Sei que ao dicer isto moitas/os sinalarán as grandes semellanzas entre PSOE e PP, e tentarán con esa descrición denunciar unha teórica incongruencia na miña argumentación.
Comparto a idea de que tanto PSOE como PP son forzas sistémicas, alleas e mesmo contrarias aos intereses do país, pero se achegamos o zoom, os matices diferenzais son relevantes, tanto como para ter viabilizado un pacto de governo que fixo que por vez primeira na nosa historia un nacionalista presidise, por delegación en ausencia, un Consello da Xunta de Galiza.
Con todo, non se pode desprezar a oportunidade que representa para o noso povo, non para o BNG como organización, o feito de que o nacionalismo governe nos concellos ou na Xunta. Esa oportunidade é capital, é decisiva.
Non podo evitar apontar que experiencias maximalistas, as que dende o ideoloxismo esquerdista fan política-ficción dende a ortodoxia do dogmatismo, non achegaron nada productivo, nada concreto, en beneficio do país. Inda así hai quen inda non tomou nota do recado, e prosigue con teimas que teñen máis que ver co biográfico que co revolucionario.
En relación aos pactos co PSOE pode que teña reservas, polo exposto antes. Pero no caso do PP, non teño ningunha dúbida. Esa é a diferenza.
Entón o BNG está obrigado/condeado a pactar co PSOE? Non. Porque se non se cumpren as condicións programaticas para poder governar, sempre nos quedarán as alternativas de ser oposición ou de tentar governar en solitario.
E iso en Ferraz sábeno.
===
Artigo publicado en Xornal, GZ Nación e Mundo Galiza o 19-08-08.