O resultado do 9M tiña varios elementos que sustentaban a lectura positiva que fixo o Bloque Nacionalista Galego dos mesmos: Primeiro o PP retrocedía en apoios en Galiza e Rajoy perdeu na carreira á Moncloa. Segundo o PSOE non conquería unha maioría absoluta que instalaría inda máis o bipartidismo atroz, e tan pouco democrático, que caracterizou a longuísima campaña electoral, facendo que Zapatero teña que contar co apoio doutras forzas políticas para sacar adiante o seu programa lexislativo para os vindeiros catro anos. En terceiro e último lugar está o feito de que o BNG fose a única forza nacionalista que aguantando o vendabal bipartidista mantivese a súa representación no Congreso on Olaia Fernández Davila e Francisco Jorquera como deputadas/os electas/os.

Abríase nesa noite electoral un cenario de oportunidades no que o BNG estaba chamado a ter un papel relevante e decisivo en Madrid, sobre todo de cara a investidura de Jose Luis Rodríguez Zapatero. O estilo da última parte da lexislatura anterior, na que o PSOE viuse avocado a contar co apoio crucial do BNG, reforzaba esa idea.

Porén, o talante ten mudado, pegando unha viraxe que fai pensar que como sinalaba recentemente Anxo Quintana inda que o PP perdeu as elección semella que o seu talante, o seu estilo, impuxose o 9-M.

Só así pode entenderse ese afán por apresentarse agora o PSOE como unha forza libre e independente, a pesar da súa exigua maioría que non lle pode garantir nada máis que a eleción do Presidente da Camara e do Xefe de Governo, eso sí en segunda volta. ¿Que explica esa manobra, ese cambio de estratexia? Eva Lema sinala con acerto, nunha entrada no seu blog neste mesmo meio, algunhas das chaves que poden axudarnos a atopar unha resposta. É evidente, como sostén Lema, que esta viraxe é un verdadeiro chiscar de ollos ao electorado da dereita, como xeito de introducirse nunha competencia pola base electoral do Partido Popular. En Ferraz se cadra pensan que só así poderán optar a unha maioría absoluta que visto o seu novo estilo cunha minima maioría suficiente produce pavor democrático.

Por outra bande o PNV pasa de ser un actor político chave na solución do cenario vasco a ser un grupo prescindíbel para Zapatero, ao que o Presidente somete a unha chantaxe en relación á expulsión dos cargos electos de ANV das institucións vascas. Obviamente tratase de abrir camiño a un PSE que comeza a crerse con posibiliddes de governar Euskadi.

En Cataluña o PSOE renega do apoio de ERC polo que entenden por falta de fidelidade. En troques con CIU a excusa son os problemas internos da coalición, cando é evidente que o problema é a contradicción que lle suporía ao PSC que a súa organización matriz, o PSOE, pactase en Madrid coa súa oposición en Cataluña.

A grande incógnita pasa por saber cal será o comportamento do PP. Se o seu ofrecemento de pactos de estado é sinceiro, non nos debería extrañar que os de Rajoy lle fagan de balón de oxíxeno aos de Zapatero para evitar que este precise o apoio das forzas nacionalistas. Se pola contra é só un farol, ou un brindis ao sol, a lexislatura será entretida.

Non sei como andan de matemáticas no Grupo Parlamentar do PSOE no Congreso, pero hai algo que non mudou dende o 9-M: os seus deputados non son suficientes para garantir a aprobación do paquete lexisltivo necesario para o desenvolvemento da acción de governo. Aí é onde o BNG, cun xustificado malestar, terá que agardalos, porque pasado o repentino ataque de unilateralismo o PSOE precisará dos seus votos, e Galiza será decisiva.

===

Artigo publicado en GZ Nación o 09-04-08

chúzame

Tralos resultados das eleccións xerais do pasado mes de marzo, debuxábase a posibilidade dun absurdo parlamentar como sería a existencia dun macro-grupo mixto con 11 deputadas e deputados de 6 forzas políticas diferentes: IU-ICV, ERC, BNG, CC, Na-Bai e UPyD.

A existencia do grupo mixto é per se un sin sentido e un disparate, xa que é apenas un caixón de xastre, no que meter as/os deputadas/os das forzas políticas que non cumpren os requisitos dun regulamento que exclúe as "minorías", inda que estas conten cun respaldo social suficiente como para ser forzas de governo decisivas nos seus respectivos territorios.

O BNG cederá temporalmente os dous deputados que ten no Congreso para posibilitar a creación dun grupo parlamentar de ERC-IU-ICV. Así o anunciou onte o portavoz do Bloque no Congreso, Franciso Jorquera, ao tempo que anunciaba que este empréstamo técnico, será temporal, e os deputados do BNG abandonarán nun prazo razoábel ese grupo para integrarse novamente no Grupo Mixto xunto Coalición Canaria e Nafarroa Bai.

O obxectivo que se marcara o Bloque Nacionalista Galego após a imposibilidade de conformar grupo parlamentar de seu, pese á xenerosa colaboración de CIU e PNV, por mor da falta de vontade política do PSOE que deliberadamente decidiu non colaborar cunha lectura flexíbel do regulamento da cámara, era o de partillar un grupo mixto que ía ser inabarcábel convertíndose de facto nun totum revolutum que faría imposíbel que se visualizase a pluralidade do arco parlamentar.

Polo tanto obxectivo cumprido, converténdose o BNG na cabeza do alixeirado Grupo Mixto o que redundará en maiores cotas de participación dos nacionalistas no traballo parlamentar (tempos de intervención, preguntas...), facendo que Galiza teña unha voz que se escoite máis e mellor.

===

Artigo publicado en

chúzame

O delegado do estado no Consorcio da Zona Franca de Vigo, o histórico do PSOE, Francisco López Peña, acaba de anunciar a súa dimisión a través dunha nota de prensa.

Rematan así once anos de dirección dunha entidade cunha importancia crucial no seo dunha cidade industrial como Vigo, desenvolvidos en dúas etapas: de 1989 a 1996 e de 2004 a 2008. O certo é que López Peña ostentaba un cargo moi desexado, que ten un rango semellante ao do propio Alcalde e que é designado directamente polo Ministro de Economía.

Sen entrar a valorar en termos técnicos a súa labor á fronte do Consorcio, López Peña distinguiuse por un coñecido desleixo e desinterese por conxugar a acción da Zona Franca cos intereses xerais da cidade, así como polo seu carácter difícil e a escasa disposición á hora de colaborar co goberno municipal da cidade.

Defínese como un xestor, no senso máis excluínte do termo. Exerceu o seu cargo cunha lectura excesivamente excluinte, que se plasmaba nas reservas e permanente celo á hora de que a Zona Franca se implicase e colaborase nos problemas da cidade. Pola importancia do consorcio, pola cantidade de recursos que xera, e tamén polo evidente impacto social, urbano e medioambiental das actividades que promove, resulta unha irresponsabilidade política que se situase sempre de costas á cidade.

López Peña non disimulaba o seu enfoque reducionista, describindo ao consorcio como unha axencia de solo industrial, unha especie de inmobiliaria sufragada con fondos públicos destinada a dar teito ás empresas.

O último e se cadra o mellor exemplo da súa xestión implacabelmente asocial é a construción do centro comercial de A Laxe que rematou de pechar Vigo ao Mar, cunha oposición social e política maioritaria.

Pouca xente lamentará a súa marcha, eu non.

Bye bye!

===

Artigo publicado en Xornal.com o 4-04-08

chúzame