Porque aínda que non nos fagan caso, que nos deixen a gusto... Hai un bo fato de frases feitas coma esta, de lendas urbanas, de consignas repetidas a modo de claim publicitario, que resoan no pensamento común da xente do común arredor da hoxe tan denostada política.

Os políticos non escoitan/rouban/minten/non fan nada/son todos iguais...
A política non serve para nada/só serve para atender os intereses dos poderosos...
Non hai nada que facer/non podemos cambiar/vivimos no mellor dos mundos posíbeis...

É comprensíbel. É certo que o cenario político, no seu conxunto, en todos os ámbetos vitais, desde o barrio até o nível planetario, convida á desesperación e a que o povo arroxemos a toalla. É agotador e decepcionante o espectáculo do politiqueo parlamentarista/institucionalista/mediático e oficial. Da noxo, claro que o dá.

Pero non podemos caer no erro de recoñecermos, de lexitimar, todo ese compendio de farsas, acreditando estas como "política". Non o é. Nen eles políticos. Son a expresión da contra-política, da anti-política, de des-democracia. Son un tentáculo máis do poderoso cefalopodo do sistema que a golpes de cansanzo pretende noquear aos que xa aguantamos os seus anteriores envites de violencia estructural... Saben que somos consicentes, e tentan anularnos, empurrandonos sutilmente cara a asimilación do seu propio discurso

Todas e todos sabemos que o sistema quere sociedades alienadas, con individuos acríticos e desactivados política e socialmente. Saben os gurús neocon, os do pensamento único, os pais da globalización imperialista, que a participación política é o talón de aquiles do sistema. Por iso nos abafan con ese constante bochorno da mediocridade, do discurso valeiro e falso, da estética.

Os que tedes dado ese paso de xigante que é tervos decatado de que as cousas non marchan ben, os que conseguichedes quitarvos as orelleiras e destaparvos os ollos, para ser conscientes de que a realidade que nos ofrecen non é nen por asomo xusta, non cedades agora. Non vos deixedes envelsar polas sombras dos galos na parede, desenmascarade a realidade que se agocha tralo telón das mentiras feitas verdades oficiais. Non perdades a vosa enerxía transformadora, non renunciedes ás vosas arelas revolucionarias, sucumbindo á falsedade orquestada de que as cousas non teñen solución, de que non hai cambio posíbel, e de que ese atallo de demagogos de cartón pedra son a expresión da política.

Política sodes vós, somos nós: a conciencia, a acción, a transformación; tese, antítese, síntese.

===

Artigo publicado en forma de post no blogue comunitario ELOS o 24/04/07.

chúzame

Como Deus si xoga aos dados, deixándoo todo ao azar... cecais sexa preciso poñer todo da nosa banda para condicionar as circunstancias ao noso favor.

Ficamos acostumados a escoitar afirmacións taxativas, en tono criminalizador e cun cargado bafo paternalista, arredor da non participación da xente moza.

Din que non participamos, que somos individualistas, que somos insolidarios, que apenas estamos de paso, que deambulamos como un público silencioso arredor dun cenario sobor do que deberíamos estar subidos como protagonistas dos cambios. Minten, pero fano só en parte.

Negar que os índices de participación xuvenil, de implicación cívica, entendida como suma ou mistura das dimensións política, social e persoal, son en moito mellorábeis, sería un absurdo en termos analíticos.

Pero recoñecer a insuficiencia dese nível de participación non debe ser óbice para recoñecermos que esa eiva no cuantitativo fica correxida, cando menos en parte, polo alto nível cualitativo da mocidade auto-organizada. Como se di no mundo das organizacións non lucrativas, a falta de persoas, máis horas. Máis horas de reunións, de preparación de actividades, de desenvolvemento de eventos, de organización, de reflexión e de remangarse pura e duramente para labores de intendencia e loxística.

A mocidade galega sí participa. Participa de entidades culturais, veciñais, ecoloxistas, solidarias e mesmo políticas, estudantís e sindicais. Pero tamén participa a través de grupos non formais, como son os grupos musicais, agrupacións teatrais ou círculos que comparten intereses de seu (grafitti, ciencia ficción, anime...).

Unha boa mostra de que a mocidade se move, participa, se implica e achega o mellor de sí mesma, témolo no foro Mocidade en Rede que organiza a Dirección Xeral de Xuventude da Xunta de Galiza, no que se están a recoller centos de propostas que serán tidas en conta no deseño, ou redeseño, da política xuvenil do noso país.

Din que os heroes son aqueles que fan todo o que lles é posíbel, fronte aos que non o fan.

===

Artigo publicado en forma de "post" no blogue comunistario ELOS o 24/04/07.

chúzame

A pouco máis dun mes da celebración dos comicios municipais, o debate arredor do voto da emigración galega acrecentase en intensidade e mesmo en profundidade. Non é casual, xa que estamos a falar dun voto, o da diáspora, con peso específico no cenario político e electoral do país, con máis de 300.000 electoras/es, o que representa arredor do 12% do censo electoral total de Galiza. A relevancia do voto emigrante significase inda con máis forza se cabe, en concellos onde representa o 30% do eleitorado.

A falta de garantías no exercicio democrático do voto, denunciadas sistemáticamente polo BNG, e intermitentemente (segundo quen ocupe o governo central, é dicer, segundo quen controle toda a maquinaria diplomática e consular) por PSdG-PSOE e PP, define esta cuesitón como un asunto crucial.

O "paradoxo" electoral ao que con atino referiuse recentemente nunha entrevista neste medio (Vieiros) Carlos Aymerich, voceiro do Grupo Parlamentar do BNG no Parlamento de Galiza, produce disfuncións inasumíbeis: mentras que máis de 15.000 mariñeiros da pesca de altura, ou da mariña mercante, vense impedidos, de facto, para executar o seu direito ao voto, e mentras calquer galega/o da emigración intraestatal (onde hai relevantes colonias galegas afincadas en Canarias, Madrid ou Barcelona) perde non só o seu direito como elector/a senon que ademáis perde calquer vinculazón administrativa con Galiza no momento mesmo de empadroarse noutro concello (requisito sine qua non para cuestións tan fundamentais como a escolarización de fillas/os, o uso de servizos municipais...), os 312.000 galegas/os residentes no exterior, segundo o CERA, teñen garantido o seu direito ao voto.

Fique claro, que non estou a cuestionar o dereito a voto da diáspora. No caso da comunidade emigrante galega,pola súa estreita e intensa relación coa terra nai, e inda máis,pola súa demostrada intención proactiva de participaren da vida política do país, negarlle ese direito, ao meu ver sería un exercicio de grave irresponsabilidade. Se por algo se distingue á emigración galega é polo seu firme mantemento no relativo á identidade, e na súa afirmación constante da galeguidade.Obviamente non se trata de darlles de lado, nen moito menos, porén é necesario regulamentar a súa participación electoral en base a un duplo obxectivo básico.

En primeiro lugar, o voto do exterior debe ter as mesmas garantías que o voto interior, iso é garantir que o voto sexa persoal, libre e segredo e en urna, cuestión que actualmente non só non fica garantida senon que ofrece fundadas dúbidas arredor da limpeza dun proceso claramente manipulábel.

E en segundo lugar, debemos ponderar, dandolle unha proporción máis equilibrada ao voto da emigración. Non é razoábel que un 30% de electores nun concello no que hai moito tempo que non viven, determine o resultado da elección dun governo municipal que xestionará a vida municipal do restante 70% os 365 días do ano.

Existen fórmulas no presente que noutros países compatibilizan a necesaria participación da comunidade nacional residente no exterior cun sistema de estrictas garantías democráticas e de proporcionalidade. Como apuntaba Aymerich no Portugal por exemplo non poden participar nas Autarquicas, mais sí nas lexislativas. En Italia, cunha importante emigración, establecen unha especie de circunscrición específica para o voto exterior, asignandolle 6 senadoras/es e 12 deputadas/os. Son fórmulas a ter en conta, non para importalas miméticamente, pero si para coñecermos outros cenarios e respostas a situacións semellantes, de cara a atopar unha solución de noso.

Os grupos parlamentares do BNG e do PSdG, a inicitativa dos nacionalistas, acaban de manifestar publicamente a súa intención de acometer a reforma da Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral (LOREX).É un primeiro paso en positivo, pero o que debe ficar claro, inda que ao PSOE lle doa ter que renunciar á vantaxe que supón controlar o governo central, é que non podemos permitirnos nen un só retraso máis neste asunto, que xa é unha cuestión de hixiene e garantía democráctica. Non é asumíbel en termos democráticos que se celebre nen unha soa convocatoria electoral máis, após das municipais, nesta situación.

===

Artigo publicado en Vieiros o 17/04/07.

chúzame

O outro día collín un taxi para dirixirme a toda presa ao traballo. O tempo botáraseme enriba e os horarios non perdoan. Cando entrei no coche, ao volante estaba un conductor co que xa efectuara este mesmo desprazamento dúas ou tres veces antes.

É un home relativamente maior, da quinta do meu pai, é dicer: dunha avanzada mediana idade. Pelo branco, lentes modernas. Afeitado, e de aspecto desperto. Cada vez que viaxo con el apago o reproductor MP3, co que habitualmente aproveito os últimos minutos antes de meterme no choio para escoitar algo de música. Fagoo gostoso, sabendo que este atípico taxista darame conversa ao longo dos escasos cinco kilometros que separan a miña casa do meu traballo.

Apenas arrancáramos e o espelido conductor iniciou animado o diálogo. Co seu falar pausado, e a súa voz grave pero suave e harmoniosa, é desas persoas coas que un prefire escoitar.

Preguntoume se non collera inda vacacións, e cando lle contei que tiña pensado pasar uns días en Salcedo (Lugo), o home sorrindo contoume que o Pai Seixas, ao que se lle adicou unha rúa no meu barrio, contáralle inda en vida, que hai un lugar en Lugo onde todo o monte é orégano. A excepción do tan manido dito popular.

Cando comprobou que sorría interesado, seguiu a falar. "Gústame sorprender, provocar, descolocar á xente cando falo" dixo entre risas. "Hai tempo, cando as eleccións autonómicas, unha clienta ía loubando as bondades do Fraga... un home experimentado, serio... xa sabes... eu contesteille moi amable... imaxina que Fraga é o avó da túa familia, ¿deixarías que el dirixise a túa casa? Ela dixome que non... e eu retruquei... ¿se non cres que ese avó pode dirixir a túa casa, porque vai poder governar a de todos?".

Non sei o seu nome, pero o taxista anónimo é dos que gasta sabedoría popular en cada afirmación. Dicíame que lle gostaba provocar, soltar respostas fora do políticamente correcto, porque así axudaba a que a xente reflexionase, a que pensansen, no canto de facer, como dicía el, de "loros de repetición" do que outros dictaban.

Impactoume esa argumentación, coa que coincido. Falta pensamento, falta criticismo, falta tensión social, tensión intelectual, tensión vital e humana. O Pensamento Único e uniformador que o sistema, a través da máis variada violencia estructural pretende impornos, empúxanos a acomodarnos na moderación, converténdonos nesos "homes grises" dos que falaba Michael Ende en "Momo". Seres acríticos que deambulamos no medio social sen apenas decatarnos do que acontece ao noso redor, e inda menos, sen comprender, nen executar, a nosa capacidade de transformación. Sen achegar nada na páxina da historia que nos toca axudar a construir.

Normalmente as persoas que mantiveron posicións extremas en relación ao discurso maioritario contemporáneo a estas, foron xentes avanzadas para o seu tempo, visionarias e visionarios, que desde posicións ás veces contrapostas exerceron de motor de explosión da historia. A moderación,á que tanto se apela ultimamente, produce unha evolución estábel, pero demasiado lenta. No político, o centro, representa nivelarse/igualarse por abaixo.

O progreso, entendido como o proceso dialéctico de avanzo das sociedades e dos povos, non virá dado por un coro harmonioso de barítonos moderados, senon pola contraposición democrática e equilibrada, chegando a pontos de encontro, entre as voces de agudos tenores e graves contrabaixos, compartindo ambos un elemento fundamental: a tan necesaria ambición, entendida na súa acepción positiva.

Pois xa dicía Castelao: "o verdadeiro heroísmo consiste en trocar os anceios en realidades,
as ideias en feitos". Non nacimos para pensar en gris.

===

Publicado en Xornal o 4-4-07, Mundo Galiza o 4-4-07.

chúzame

A Consellaría de Educación da Xunta de Galiza apresentou o pasado 5 de marzo o decreto polo que se regulaba a Educación Secundaria Obrigatoria (ESO) na Galiza, tres meses despois de que se publicase o decreto de ensinanzas mínimas, en aplicación da nova LOE.

A proposta do departamento da socialista Laura Sánchez Piñón recibiu unha forte contestación, destacadamente dende o profesorado e organizacións como CIG-Ensino. As críticas están máis que xustificadas a un proceso, que por excesivamente acelerado, resultou nunha proposta descompensada e que paradóxicamente supón un deterioro naqueles aspectos que precisamente se criticaban da actual configuración da ESO.

A reducción ao mínimo das ensinanzas artísticas e tecnolóxicas, o incremento de maneira sorprendente por riba dos mínimos establecidos polo MEC para a asignatura de relixión (que tería segundo a proposta da Conselleira, maior carga docente que tecnoloxía, música e educación plástica e visual), a criación de dúas novas asignaturas que pretenden abranguer cuestións que precisan dun desenvolvemento necesariamente transversal, son os eixos fundamentais dunha reforma absolutamente desatinada e totalmente desorientada.

Novamente atopámonos perante unha reforma educativa que se deseña de costas ás necesidades formativas actuais, e tamén sen o consenso suficiente entre os axentes implicados (administración, profesorado, estudantado e nais/pais). Sirva como exemplo o disparate que supón a eliminación da xornada lectiva continuada en horario matinal nos meses de setembro e xuño, cos graves perxuizos que iso lle supón ao alunado.

Sorpresivamente, hoxe cando estamos inseridas/os na denominada Era das Novas Tecnoloxías, e cando socialmente se recoñece como algo fundamental a capacitación informática, esa materia segue a ter carácter optativo e relégase unicamente para o último curso da ESO, cando o razóabel sería a súa introducción paulatina e progresiva dende o primeiro ciclo da ESO, ou porque non desde o ensino primario

¿Alguén nega hoxe que é algo fundamental, mesmamente como o manexo axeitado da lingua ou das matemáticas, o saber utilizar unha computadora ou navegar por Internet? Cando en Europa estase a avogar por un ensino que aproveite as novas ferramentas tecnolóxicas, con aulas totalmente informatizadas, na Galiza a ESO só proporcionará 3 horas lectivas optativas no 4º curso, que ademais non terán continuidade na etapa posterior.

A acción descoordinada, ou mesmo contradictoria, no que atinxe á dirección política do país volve porse de manifesto. Mentras a Consellaría de Innovación e Industria,do nacionalista Fernando Blanco, recebía merecidamente sendos galardóns nos Premios EGANET 2007 polo portal de software libre ManComun.org e, na categoría especial, polo seu máis que acertado Plano Estratéxico da Sociedade da Información (PEGSI), dende a Consellaría de Educación continuase a obviar a formación tecnolóxica e informática de maneira deliberada.

E é que hai un sector do Governo Galego que por tratar de diferenzarse do outro,mesmo opta por ir na dirección contraria, non vaia ser que socialmente se perciba que o nacionalismo galego como dicía Roberto Merá recentemente non só quere governar senón que sabe facelo, e ben.

===

Publicado en GZNación o 3-4-07.

chúzame