Réplica a Carlos Luís Rodríguez (El Correo Gallego).

Lin unha recomendadisima columna de Carlos Luís Rodríguez do pasado sábado, nese xornal que recentemente publicaba unha tira cómica repugnante pola súa evidente e inadmisíbel homofobia denunciada por diferentes colectivos sociais, por moito que a queiran disimular con insultantes sutilezas de humor; refirome claro está a El Correo Gallego.

"O lado oscuro da forza" titulaba, eso sí en perfecto español "pacovazquista" o amigo Carlos (permiteme esa licencia literaria, para que vexas que algúns si conservamos o sarcasmo e o humor) o seu texto que máis que unha columna semella ser, ao meu ver e con todos os respectos, un exabrupto desquiciado, cun estilo propio dalgunha desas noticias compradas "habitualmente" polo PP desde a Xunta con dous millóns de euros de fondos públicos tal e como acaba de sair á luz pública.

Vaia por diante e de entrada o meu máis profundo respeito á diferenza, e ao exercicio de libre expresión do libre pensamento, pero solicito o meu direito á replica. Non por ofendido, nen para ofender; non por indignado, mais si por dignidade.

alaba Carlos nese artigo da coincidente, no tempo, estrea da última parte da saga de Star Wars e do filme "Hai que Botalos" promovido por Burla Negra, é dicer por ese sector intelectual comprometido co país que mentres outros consentían a indignidade separando os focos da súa pluma da realidade abafante dun governo incompetente que mentía, pateaba o país para ofrecer espazos de verdade, de dignidade. Cunha carga de pseudo-corrosiva acidez verbal, mais propia da indixestión da verdade que emana do traballo que pretende ser unha denuncia visual da necesidade urxente de cambio político na Galiza, tamén por hixiene democratica, que suscribimos unha grande cantidade de galegas e galegos, que do inxenio xornalístico ou literario, o autor tenta mofarse nun xogo de descalificación a tempos burdo, a tempos infantil, e cunha perspectiva marcadamente reduccionista, é dicer: curta.

Non vexo a ningún intelectual de Burla Negra, nen a ningun actor, nen a ningunha cantante, nen a ningun galego vestido de Jedi todo-poderoso que con afán de catequista pretenda a reconquista dunha Galiza Virtual. Vexo persoas, cidadanía consciente, que non está contenta coa realidade deste país tras quince anos de era Fraga, ou parafraseando a Beiras, de "peste Fraga", arelan un outro xeito de conducir o país. Pero tamén vexo a algúns soldados imperiais, dese outro lado da forza, onde o Photoshop substitue o debate das ideas, empecinados en "machacar" a quen disinte, a quen difire, a quen denuncia. Vexo unha Galiza virtual sí... a do "m+is", e outra real, a da necesidade de "botalos".

En algo acerta o amigo Carlos e que esto é un pouco máis daquel "Nunca Máis" que nos cansamos de berrar, convencidas/os, baixo choiva, frente a vento, ou frente á invisibilización de meios, públicos e privados, empeñados na negación da verdade que enluteceu a nosa costa e ofendeu a nosa dignidade colectiva como povo. É certo, é unha prolongación lóxica e razóabel, daquel Nunca Máis que ateigou a xeito de banderola cada recuncho de país, porque apostar democraticamente polo cambio galego, e pola derrota democrática do fraguismo e demais tropa, é sen dúbida o máximo exercicio práctico da dignidade cidadá fronte a un poder que a ignora, que lle dá as costas, e que a abafa cunha notoria falta de cultura democrática. Certo é que aquí se vota... tamén co tercio familiar franquista, pero democracia é moito máis que un exercicio de elección, vos goste ou non.

A mención sutil ao problema vasco, cunha intencionada vontade de asociación de ideas que nada teñen que ver, e ao problema político e social que nesas coordenadas se vive, é cando menos cruel, pobre e dalgun xeito mezquina.

Só hái un tipo de persoas que eu tema, e son aquelas que non dubidan nen escoitan, porque non dialogan, porque non enmendan, porque non aprenden. Quen fala en valor absoluto corre o risco de equivocarse absolutamente.

Respeito o teu entreguismo a esta realidade insoportábel; respeta ti a nosa entrega a un futuro diferente para un país que comeza a dicer basta, e que xa está farto de que se lle poñan barreiras ao seu futuro, unha nación que comeza a abrir as fiestras cara o mundo, e que ten capacidade e gañas abondo para cumprir todas as súas aspiracións.

Na miña habitación hai un cadro que reza "Dear God, what great idea make us all diferent". Tras ler a túa columna máis que nunca, e desde o agnosticismo, digo: Grazas Señor.

Inda que doa, Hai que Botalos!

Asinado: Un cabaleiro Jedi, con humor.
===

Publicado o 24/05/05 en Xornal.com e Arredemo.info

chúzame -

This entry was posted on luns, agosto 28th, 2006 at 1:38 pm and is filed under Artigos Anteriores, artigos e columnas. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.