O metal no camiño (curta documental)
Estado de sitio, colaboracionismo infame e resistencia popular.
A canle 24h de RTVE informaba hai apenas uns minutos de que o Congreso Nacional de Honduras, cuxa maioría parlamentar está implicada no golpe militar (unicamente os deputados de Unificación Democrática se opoñen ao golpe), acaba de declarar o Estado de Sitio, suspendendo liberdades constitucionais fundamentais (asociación, inviolabilidade do domicilio, expresión e manifestación, información e libre circulación), nunha evidente volta de torca de caracter totalitario, que deixa ás claras a vocación autoritaria dos golpistas.
Denunciouse tamén o soborno a traballadores para que estes secundasen os actos de apoio ao golpe que hoxe apareceron en todos os informativos. Pero cando os cartos non son suficiente, recurren á violencia e ás ameazas, mesmo para o recrutamento militar forzoso como denuncian organizacións sindicais, mesmo de cativos de 10 e 12 anos.
E mentres os xa cesados polo Presidente constitucional, Manuel Zelaya, embaixadores de Honduras na UE e nos EUA, daban unha mostra de colaboracionismo infame recoñecendo como lexítimo e poñendose ás ordes do goberno golpista, o pobo continuaba a resistir na defensa da democracia, plantandolle cara á oligarquía.
Radio Progreso sigue a emitir dende algún lugar de Honduras, informando puntualmente do que está a suceder no país. Podese escoitar por internet.
Pinocheletti.
(Vía)
Manifesto: Por unha solución negociada ao conflito en Colombia.
Reproduzo a continuación o manifesto impulsado polo Capítulo Galiza da Coordenadora Continental Bolivariana, e que asinei xunto a numerosos intelectuais e militantes nacionalistas e de esquerdas, o pasado mes de xuño:
Por umha soluçom negociada ao conflito político
Pola paz na Colômbia
Na Colômbia subsiste o regime mais criminoso que actualmente tem a América Latina. Apoiado incondicionalmente política, económica e militarmente polos Estados Unidos, as vinculaçons directas e indirectas de Uribe e do seu partido com o narcotráfico e o paramilitarismo convertem o actual inquilino do Palácio de Nariño num presidente ilegal e ilegítimo.
Mais de 15.000 desaparecidos e desaparecidas pola acçom combinada das forças policiais, militares e paramilitares, 4 milhons de camponeses deslocados, milhons de pobres e excluídos sociais, milhares de crianças que morrem anualmente à fame, desnutriçom e falta de atendimento médico, matanças brutais cometidas polo paramilitarismo e o exército contra a populaçom civil, umha parte dos deputados e senadores do uribismo encarcerados ou inabilitados polas suas ligaçons com o terrorismo paramilitar e o narcotráfico, dúzias de sindicalistas assassinados anualmente (de 1986 a 2008 matárom 2.693), é o balanço real do que acontece na Colômbia.
Contrariamente à opiniom dos nossos governantes e instituiçons, na actual Colômbia nom se cumprem os mínimos requisitos de um Estado de direito. Desde há mais de meio século, a oligarquia impossibilita emprender pola via pacífica as mudanças estruturais imprescindíveis para atingir a tam ansiada paz com justiça social.
Por este motivo, desde há décadas amplos sectores populares organizados à volta do projecto político emancipador e patriótico da insurgência bolivariana mantenhem umha tenaz resistência, defendendo com coragem o direito a viver dignamente numha pátria soberana.
O problema colombiano é estritamente político. Portanto só mediante um amplo acordo político entre todos os agentes políticos e sociais do país, com base numha negociaçom sem condicionantes prévios, poderá superar tantas décadas de conflito armado.
@s abaixo assinad@s solicitamos do governo espanhol e da Junta de Galiza que:
- Retirem as forças insurgentes -FARC-EP e ELN- da actual lista de organizaçons terroristas.
- Reconheçam o seu carácter de forças beligerantes.
- Apoiem as iniciativas do movimento social “Colombianos e Colombianas pola Paz” para atingir um completo intercámbio humanitário de prisioneir@s de guerra como primeira premissa para abrir umha negociaçom política entre o Estado e a guerrilha que permitam superar o actual conflito armado.
A paz na Colômbia nom só é possível, é necessária.
Galiza, Junho de 2009
Honduras: brutal represión tralo golpe oligárquico.
Dous cidadáns asasinados polo exercito golpista en Honduras.
Vídeo do apagón informativo (Vía):
O metal en marcha.
O conflito do Metal de Pontevedra, está a chegar necesariamente a un punto de inflexión. Fronte ao inmobilismo da patronal enrocada nas súas posicións iniciais, e o punto morto ao que chegaron as negociacións, máis de 2.000 operarias e operarios comezan hoxe unha marcha a pé até Compostela, que rematará mañá cunha grande manifestación diante das oficinas da Xunta de Galiza.
Esta enxeñosa medida, proposta pola CIG, ten por obxecto precisamente premer ao Goberno galego do PP, posto que conforme avanzou o conflito no tempo este foi mudando a súa absoluta inoperancia inicial até o claro aliñamento cos intereses patronais, demostrado nas recentes e escandalosas declaracións da Conselleira de Traballo e do propio Núñez Feijóo, que mesmo se atreveron a tentar amedrentar á clase traballadora.
A marcha quere tamén facer visíbel a entidade do conflito, e a súa repercusión alén do propio sector ou da provincia, evidenciando máis unha vez a firmeza e dignidade das e dos traballadores, que pese a levar xa dezaoito xornadas de folga non están dispostos a dobrarse.
___
Artigo publicado en Xornal.com o 29-06-2009.
Honduras, crónica dun golpe anunciado.
En Honduras o que era previsíbel converteuse en horas nun feito consumado. Porén, hai elementos que indican que este golpe militar, alén de ser un maiúsculo atropelo totalitario perpetrado pola oligarquía hondureña (sucursal da oligarquía mundial), non é un golpe máis.
A reacción internacional sorprendeu por ter sido menos tímida do agardado, mesmo demostrandose inesperadamente contudente nalgúns casos.A condena do golpe feita por practicamente todos os gobernos latinoamericanos, a OEA (outrora cómplice das inxerencias norteamericanas) e a UE, a Federación Sindical Mundial, os países membros do ALBA, a SICA e o Grupo de Río, a ONU e mesmo os EUA (pese aos termos un tanto crípticos empregados por Obama), supoñen un certo alento esperanzador de que este proceso será desarticulado e Manuel Zelaya será restituído como Presidente constitucional da República de Honduras. Numerosas organizacións políticas e sociais de todas as latitudes do planeta, sumaronse tamén nun berro conxunto en contra desta agresión á soberanía popular de Honduras.
Inda así, pensar que os EUA nada teñen que ver neste novo episodio, semella un tanto inxenúo. Outra cousa é que a oligarquía hondureña se apresurase de máis, e desencadenase de xeito repentino e extemporáneo unha acción que pola súa natureza quedou absoluta e completamente deslexitimada aos ollos non só da comunidade internacional senón diante dos seus propios cidadáns. Ver como mozas e mulleres aporreaban sen descanso aos soldados nas proximidades da Casa de Goberno, é unha imaxe moi ilustrativa, pese ao teimudo intento dos media locais de ocultalo deliberadamente, como xa sucedera no fallido golpe contra Hugo Chávez.
Por outra banda, as chaves para entender o que está a suceder, apontounas con meridiana claridade Ignacio Escolar.
O reaxer cívico do povo hondureño, que se materializará na folga xeral que comezará hoxe, estou certo de que porá fin a este “Erro suicida” das clases dominantes, que se verán obrigadas que recuar.
Pero, con todo, tralo fracaso ao que está condenado o golpe, nada voverá ser coma antes en Honduras, xa que a oligarquía terá a todo un povo en fronte.
Hoxe todas e todos os anti-imperialistas temos un cachiño de nós en Honduras, ao carón do seu povo.
___
E mentres, Uruguai deunos a boa noticia do día coa nominación de Pepe Mujica como candidato presidencial do Frente Amplio.
Agora Honduras.
Esta mañá a morte do cantante Michael Jackson, serviu de escusa perfecta para os media crear unha cortina de fume trala que ocultar o que está a acontecer en Honduras, onde a ameaza dun golpe de estado militar está moi presente.
Manuel Zelaya Rosales, coñecido popularmente por Mel, electo Presidente da República de Honduras en novembro de 2005, careceu practicamente dende o principio dunha maioría suficiente no Congreso Nacional que respaldase a acción do seu goberno -inda tendo sido candidato presidencial polo Partido Liberal, unha das principais forzas do país-, por mor do seu distanciamento dos grupos con maioría no Congreso Nacional, derivado das políticas que impulsou en beneficio das maiorías sociais.
A loita contra a evasión fiscal, a eliminación de escuros negocios mil millonarios (combustíbeis, importación de medicamentos e armas), a fin do financiamento discrecional aos grandes medios de comunicación, a oposición ao financiamento permanente dos partidos políticos a cargo do orzamento nacional, ou o incremento do salario mínimo, son as razóns que explican a teima que contra de Mel teñen as clases dominantes do país e que se evidenciaron con acritude nas últimas horas. A isto hai que sumarlle o aliñamento internacional cos gobernos de esquerda en Latino América, a incorporación de Honduras ao ALBA, ou a oposición do executivo á elección da actual Corte Suprema de Xustiza e do Fiscal Xeral, que nas últimas horas se demostraron claramente como os acicates máis hostís contra do Presidente.
Pero o feito que semella ter axitado os ánimos da clase dominante hondureña até o límite de estar ao borde dun golpe de estado, é a decisión de Mel de preguntarlle ao pobo -mediante unha consulta popular- se desexa que nas eleccións de novembro se instale unha cuarta urna para decidir a convocatoria dunha Asemblea Constituínte que se encargaría de abordar unha reforma constitucional.
O exército negouse a distribuír, como fai habitualmente neste tipo de convocatorias, as urnas e o material electoral para esa consulta que está prevista para este domingo día 28 de xuño. Isto é o que provocou que Zelaya, como Comandante das Forzas Armadas, cesase ao Xefe do Estado Maior Conxunto, Romeo Vázquez, e aceptase a dimisión do Ministro de Defensa, Edmundo Orellana. A Corte Suprema de Xustiza, ligada aos intereses oligárquicos, decidía pola súa banda, a petición do Ministerio Público (Fiscal Xeral), a restitución do cesado Xefe do Estado Maior Conxunto e declarar ilegal a consulta popular, e ordenaba que o material electoral fose requisado. O Congreso Nacional, unicamente coa oposición dos deputados de esquerda, aprobaba un decreto nese mesmo sentido e mesmo se atrevía a valorar a posíbel inhabilitación do Presidente. En resposta, Zelaya, acompañado por centos de cidadáns e cidadás, entrou na Base da Forza Aérea na que estaba requisado o material electoral, para recuperalo e levalo a lugar seguro, co obxecto de garantir que este domingo se celebre a citada consulta e o pobo hondureño teña a posibilidade de se expresar democraticamente. Acto seguido o exército sitiaba a cidade de Tegucigalpa, que xunto a Comayagüela, constitúe a capital do estado, e Mel solicitaba o posicionamento e amparo da OEA, denunciando publicamente a posibilidade dun golpe de estado contra del.
Pola súa banda a prensa hondureña coincidía, curiosamente, nos seus titulares claramente aliñados cos segmentos máis reaccionarios, xustificando as pretensións golpistas, e desacreditando por todos os medios ao Presidente da República. Para comprobalo basta con ollar as portadas das edicións dixitais dos diarios El Heraldo, Tribuna, La Prensa, Diez ou Tiempo. É curioso ese enfoque unánime, que ademais é coincidente co reproducido por medios como o español El País, que coma xa fixera diante do fallido golpe de estado contra Hugo Chávez, semella estar a preparar á sociedade para aceptar un posíbel golpe de estado en Honduras como un feito inevitábel e mesmo necesario. A omisión deliberada do apoio e respaldo a Mel e á consulta popular, por parte da esquerda hondureña (Unificación Democrática) e das organizacións de base como o Consello Cívico de Organizacións Populares e Indíxenas de Honduras (COPINH), nas que alicerzou boa parte da súa acción de goberno, deixa claro o papel dos medios de comunicación neste proceso.
A pretensión desta desestabilización creada é forzar unha crise política que lexitime en última instancia un golpe institucional, ou mesmo militar, que apartase ao Presidente Zelaya para ser substituído por unha Xunta Militar ou un goberno de concertación entre as forzas maioritarias, que son a expresión política da clase dominante.
Ficamos pois perante un novo caso, no que un Presidente electo democraticamente, pola súa orientación progresita e polas súas políticas en beneficio das clases populares, está seriamente ameazado por parte da oligarquía local, apoiada e subsidiada aos EUA (casualmente o embaixador ianqui xa abandonou onte o país), que coloca na súa contra todas as estruturas, institucións e instrumentos dos que dispón.
Será que o Estado de Dereito depende da correlación de forzas na loita de clases, e que neste, coma noutros moitos casos, o que estamos a ver é o reaxer violento do Estado burgués de sempre, enmascarado baixo a faciana do primeiro.
Xa pasou en Chile ou Guatemala, intentárono en Venezuela, e agora é a quenda de Honduras.
___
Artigo publicado en GZ Nación o 26-06-2009.
Galiza Nova de Vigo esixe o cese da violencia policial contra das/os traballadores do Metal.
- A organización xuvenil do BNG en Vigo, reitera a súa petición de dimisión do Subdelegado do Goberno en Pontevedra.
Vigo, martes 23 de xuño de 2009.- Perante o novo episodio de inxustificada represión policial acontecido na mañá de hoxe, no decorrer da decimo quinta xornada de folga das e dos traballadores do Metal, e que resultou en cinco operarios feridos, un deles grave e que precisou ser hospitalizado, a Asemblea Comarcal de Galiza Nova de Vigo quere esixir publicamente o cese da violencia policial contra das e dos traballadores.
Estes feitos, que lesionan gravemente dereitos fundamentais das e dos traballadores, como o de folga e o de manifestación, non poden volver repetirse, pois supoñen un atropelo antidemocrático. As denuncias de que esta actuación foi resultado dunha provocación policial, e que as forzas de orde público mesmo tentaron secuestrar o material audiovisual que o pode demostrar, engaden unha inda maior gravidade aos acontecementos.
É por iso, que desde a organización xuvenil do BNG en Vigo reiteramos a nosa petición de responsabilidades políticas tanto o Delegado do Goberno en Galicia, Antón Louro, coma ao Subdelegado en Pontevedra, que deben saldarse coa dimisión inmediata deste último.
DECLARACIÓNS DE NÚÑEZ FEIJÓO
Aproveitamos tamén para criticar rotundamente as lamentábeis declaracións feitas estes días por parte do Presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo, nas que manifestaba non comprender a demanda de suba salarial que as e os operarios do Metal están a facer, ao tempo que lamentaba a “mala imaxe” que estes estaban a dar diante do resto do Estado.
Estas declaracións son inadmisíbeis por ser impropias do Presidente do Goberno Galego, e por demostrar ás claras o seu completo aliñamento coa posición, inflexíbel e irresponsábel, da patronal, desprezando as xustas reivindicacións das e dos traballadores, que se algo están a ofrecer diante do conxunto do Estado é un exemplo de dignidade.
Asemblea Comarcal de Galiza Nova de Vigo
V Congreso da CIG
Acotío minimízase o importante papel que ten hoxe o movemento nacionalista galego no noso país, ao reducilo unicamente á súa expresión político-partidaria, isto é ao BNG, e máis concretamente á evolución electoral deste. Baixo esa concepción reducionista, ocúltase deliberadamente a importantísima dimensión social do nacionalismo, que vertebra a autoorganización do noso pobo en importantes segmentos e sectores (feminismo, ecoloxismo, movemento estudantil, asociacionismo cultural, dereitos civís, defensa da lingua, movemento veciñal…), e destacadamente o eido sindical.
A ese desenfoque súmase a evidente censura comunicativa, que teima en omitir todo o que teña que ver co nacionalismo. A mostra máis recente deste fenómeno claramente antidemocrático estivo na cobertura case marxinal que se fixo do V Congreso da Confederación Intersindical Galega, primeira forza sindical por afiliación con máis de 70.000 cotizantes e cunha inxente capacidade mobilizadora. Contrasta a presenza de 30 delegacións internacionais de centrais de Europa, Latinoamérica, Asia e África, no Congreso dun sindicato dunha nación sen estado coma Galiza, co reducido número de medios de comunicación cubrindo o evento.
A CIG é, por dimensión, a principal organización do nacionalismo, porén, non acada unha presenza nos media xusta co seu peso real. No Congreso que tivo lugar esta fin de semana en Compostela, a central sindical nacionalista e de clase renovou con firmeza, o seu compromiso cun modelo de sindicalismo combativo e mobilizador, de vangarda, que fai da defensa dos intereses da clase traballadora galega o eixe de toda a súa actuación, situándose na antítese do entreguismo e o pactismo das centrais sindicais estatais, como demostra en cada conflito e en cada negociación colectiva.
A advertencia feita a Alberto Núñez Feijóo polo re-elixido secretario xeral, Suso Seixo, de que terá no sindicalismo nacionalista unha forte oposición, ou o valente chamamento á unidade sindical de cara á convocatoria dunha Folga Xeral que se está a demostrar inevitábel, dan boa conta do reforzada que sae a CIG deste Congreso.
___
Artigo publicado en Galicia-Hoxe o 23-06-2009.
Contrapolítica ou política da naúsea.
De vello sábese que a dereita, sobre todo a máis reaccionaria, quen ten demostrada a súa absoluta carencia de compromiso ético na súa praxe política, é o segmento máis interesado en converter en dogma a falacia de que en política todos os comportamentos son iguais, que todas as opcións son iguais, que non hai espazo para a honestidade, e que a corrupción é un fenómeno que nos seus diferentes graos afecta de xeito transversal a todas as forzas sen excepcións. Trátase de equiparar á baixa, para dese xeito afogar por homologación ás alternativas transformadoras, por non dicir revolucionarias, que as hai. Esa desvalorización da política é espallada con intensidade polas clases dominantes a través dos seus medios de comunicación, e conforma un dos elementos máis perigosos do globalizador e uniformizante pensamento único, polo que ten de desmobilizador.
As medias verdades son máis difíciles de combater e rebater que as completas falsidades. De aí que o discurso sistémico opte polas primeiras, para confundir e alienar á sociedade. Claro que hai organizacións políticas nas que se consente, permite e mesmo se aplaude internamente a deshonestidade, cando non a corrupción; ver como nin a golpe de imputación xudicial o Partido Popular é capaz de destituír ao seu tesoureiro nacional é un bo exemplo disto. É evidente ademais que a política, destacadamente no ámbito institucional, tense degradado até niveis alarmantes, demostrándose máis como un lamentábel teatro de comedia que como un ámbito de debate e decisión sobre cuestións cruciais.
A pretensión de importar ao noso país as prácticas noxentas do xogo político do todo-vale non é nova. Porén, dende a volta ao goberno galego do Partido Popular, estamos a ver como esta se intensifica até límites insospeitados, e como para esa finalidade non dubidan en empregar de xeito indigno mesmo a tribuna do Parlamento de Galiza, ou calquera medio ao seu dispor. O sitio web institucional do goberno galego converteuse nunha ferramenta máis nesa estratexia, e no canto de ser un dos medios de comunicación e difusión pública das medidas e decisión gobernamentais, é utilizado como un altofalante máis para a política de oposición á oposición que practica o Partido Popular.
Nese contexto encádranse as difamacións e falsidades presentadas como acusacións, lanzadas polo PP contra do BNG a respecto de supostos contratos irregulares, e mesmo dun presunto e inexistente financiamento irregular do Bloque. A veracidade dos feitos queda constatada ao comprobar como o PP rexeita o convite feito polo Bloque de acudir inmediatamente aos tribunais de xustiza, e como mesmo se atreve de xeito infame a chantaxear ás forzas da oposición ofrecendo, por boca do conselleiro de Presidencia, unha caste de pacto de silencio, consistente en que a oposición non exerza de tal a cambio de que o goberno galego deixe de facer públicos escándalos inventados.
Non deixa de ser decepcionante nese senso ver como dende algúns segmentos se dá crédito absolutamente acrítico a este lixo. Mesmo algún coñecido intelectual con vocación intermitente de benególogo –termo que serve para definir este fenómeno incipiente de opinadores, que dende as súas columnas pretenden ditar como debe ser o BNG- obviaba nas páxinas de El País, xa non a prerrogativa de confianza que ao meu ver merece a traxectoria dunha forza política que ten demostrado na súa praxe un inquebrantábel compromiso ético, absoluta honestidade e honradez, senón mesmo a máis esencial presunción de inocencia, prestándose gustosamente de amplificador da contrapolítica. Todo sexa por bater contra o BNG, e se ademais os medios sinalan a membros da UPG inda mellor.
É indignante e inadmisíbel comprobar cada día como a maioría absoluta do Partido Popular é incapaz de comezar a gobernar o país, demostrando máis unha vez que carecen de proxecto político para Galiza, e apenas se dedica a fabricar con medias verdades ou completas mentiras infamias coas que desacreditar ao BNG, empregando para tal fin todos os recursos e estruturas da administración.
Definitivamente o do PP non pasa da política da náusea.
___
Artigo publicado en Xornal.com o 18-06-2009.
Cara a folga xeral.
Hoxe cumpriuse a xornada número once na folga do Metal na provincia de Pontevedra, que dende o luns ten carácter indefinido, demostrando a resistencia e combatividade das e dos traballadores do sector, que se negan a dobrarse perante a inflexibilidade e irresponsabilidade da patronal, quen novamente abandonou de xeito unilateral a negociación do convenio colectivo.
Na asemblea de traballadores que tivo lugar hoxe en Vigo, escoitáronse numerosos berros en consignas reclamando unha folga xeral en todo o país, como xa sucedera nas manifestacións do primeiro de maio deste ano. Nese senso o secretario confederal de negociación colectiva da CIG, Antolín Alcántara, dirixíndose aos operarios afirmou que “se os empresarios continúan a estrangular como están a facer o conflito, a folga xeral ten que ser unha cuestión da que teñamos que falar e comezar a poñer enriba da mesa xa”. A posibilidade de folga, inda que for de carácter comarcal,non é nin moito menos un órdago sindical. A CIG leva meses afirmando que se están a dar as condicións obxectivas para ir mesmo cara un paro a nivel nacional, e que é necesario articular unha unidade sindical que faga posíbel a súa convocatoria. Se a situación de conflitos como o do Metal non muda proximamente, as direccións de CCOO e UXT terán que posicionarse claramente a este respecto.
Neste intre, no que o país está inzado de conflitos laborais (Caramelo, Ingemarga, Vidriera del Atlántico, Seaga, Correos…), a xustificación e necesidade de camiñar a cara unha folga xeral recae en tres aspectos. En primeiro lugar os efectos máis inmediatos da crise sistémica no noso país, con preto de un cuarto de millón de galegas e galegos desempregados, 80.000 familias sen ningún subsidio nin axuda pública, e milleiros de persoas en claro risco de exclusión social, por non falar dos EREs inxustificados e indiscriminados, da taxa de temporalidade, dos salarios de miseria, da deslocalización ou do dumping laboral. En segundo lugar, a indecente pretensión da patronal de aproveitarse desta conxuntura para dar unha volta de torca á precarización do traballo, en beneficio dos seus intereses como capital, sobre todo no que atinxe aos salarios, para facer que a clase traballadora sexa quen pague as consecuencias da crise. E en terceiro e último lugar, as completamente erradas, e antisociais, medidas tomadas por parte do Goberno Central (PSOE), consistentes apenas en financiar con cartos públicos a grande banca especulativa e nunha política impositiva propia do neoliberalismo -cun incremento dos impostos indirectos en detrimento da progresividade fiscal-, sumado a unha Xunta de Galiza (PP), máis ocupada en buscar baixo as alfombras algo que reprocharlle á oposición que en gobernar.
Este escenario fai necesaria unha resposta firme e contundente por parte da clase traballadora galega, na defensa dos seus dereitos e intereses, que só pode pasar, como está a soster o sindicalismo nacionalista, pola mobilización masiva e unha folga xeral.
___
Artigo publicado en GZ Nación o 17-06-2009.
Avantar - Novas- Avantar - Opinión
- Honduras: Para entender o golpe 2 xullo 2009
- Palestina: Que tipo de solução de dois estados? 2 xullo 2009
- Portugal: O fim do pensamento único 2 xullo 2009
- Honduras: a futilidade do golpe 1 xullo 2009
- Um golpe com dias contados 1 xullo 2009
- As dimensións da crise 1 xullo 2009
- A Lei de Memoria Histórica española e o Decreto do galego 1 xullo 2009
- Que significa o golpe de estado de Honduras? 30 xuño 2009
- O eixo do caos 30 xuño 2009
- Do blairismo ao centro-nacionalismo keynesiano 30 xuño 2009
- Novas do BNG
- Guillerme Vázquez empraza a Feijóo a que diga "cal é o listón galego" na negociación do financiamento 2 xullo 2009
- Guillerme Vázquez reclama á Xunta que "se implique ao máximo nivel para acadar xa un convenio colectivo para o metal" 1 xullo 2009
- Guillerme Vázquez acusa a Feijóo de "non cuantificar que quer Galiza" no debate do financiamento 30 xuño 2009
- Montse Prado: "Traballamos intensamente para termos un 25 de Xullo masivo" 1 xullo 2009
- Artigo de opinión de Alberte Souto sobre a situación dos bancos 30 xuño 2009
- Galiza Nova rexeita a modificación da Lei de Drogas e insta á Consellaría a convocar ás organizacións xuvenís 29 xuño 2009
- Guillerme Vázquez asegura que o Goberno de Feijóo está a resultar "decepcionante para a maioría da sociedade galega" 30 xuño 2009
- O BNG reclama ao Goberno que apoie a celebración do Día do Orgullo Gai e evite o "parón" no avanzo do recoñecemento dos dereitos deste colectivo 26 xuño 2009
- O portavoz nacional afirma que o PP "ten présa por recuperar a alcaldía de Gondomar para volver ao modelo de corrupción urbanística que xa practicaron" 25 xuño 2009
- Guillerme Vázquez cualifica de "pacto fraude" o acordo Feijóo-Blanco sobre o AVE 29 xuño 2009
- GZ Nación
- O BNG denuncia que as grandes eléctricas márcanlle a ruta a Feijóo no tema eólico
- Jorquera pregunta ao Goberno se coñece as causas do naufraxio do "Villa de Aguete"
- Feijóo lamenta que a oferta de Salgado sobre financiamento estea "moi lonxe" do 7%
- O paro descendeu en xuño un 3,51% en Galiza, o dobre que no Estado
- Feijóo acusa a Salgado de frear o acordo alcanzado con Chaves sobre o financiamento
- O BNG empraza a Feijóo a que diga "cal é o listón galego" na negociación do financiamento
- A CIG denuncia que Presidencia despediu a unha traballadora por levar á súa filla a urxencias
- A Mesa alerta de que a Xunta está a "desafiar" o Consello de Europa
- Soben un 66% os procesos concursais en Galiza no primeiro semestre de 2009
- O BNG destaca a "inacción" e a "actitude autoritaria" do PP no que vai de lexislatura
- Chuza!
- As ovellas encollen co cambio climático 3 xullo 2009
- Paneis en galego na operación saída 3 xullo 2009
- VIII Xogos do Eixo Atlántico 3 xullo 2009
- Lerchas: Passa-ruas e grande festa do Les-vício !!! 3 xullo 2009
- Os cornos que fixeron dimitir ao ministro portugués 3 xullo 2009
- Desemprego nos EUA foi o maior em 26 anos em junho 3 xullo 2009
- Vigo xa está listo para acoller o Campionato Mundial de hóckey 2 xullo 2009
- Aprobado o calendario laboral para 2010 2 xullo 2009
- A Coruña acollerá un circo que reclúe ós pingüíns en transportíns para cans 2 xullo 2009
- Galicia será a sede do Campionato de Europa de Triatlón Elite, xunior e de grupos de idade no ano 2011 2 xullo 2009
- Galiza Subversiva
- Castelao 25 anos despois 28 xuño 2009
- Violencia? 28 xuño 2009
- BNG 18 xuño 2009
- Estresss 11 xuño 2009
- Solidariedade coa loita do Metal 8 xuño 2009
- Abstención?? 7 xuño 2009
- Empezamos... coa censura 6 xuño 2009
- Mercenarios da patronal 28 maio 2009
- Moving 26 maio 2009
- Insecticida democrático 23 maio 2009
- Rebelión - Portada
- Washington, reacio en un principio, se ve forzado a apoyar la democracia en Honduras ante la nueva actitud de Latinoamérica 2 xullo 2009
- "Leyendo a Marx se aprende más que del 95% de los economistas" 2 xullo 2009
- Centrales obreras hondureñas decretarán huelga general 2 xullo 2009
- Rebelión publica las obras completas de Marta Harnecker: 82 libros que suman más de once mil páginas 2 xullo 2009
- El lobby israelí en EE.UU. alarmado por el crecimiento del movimiento por el boicot y la desinversión 2 xullo 2009
- Obama enfrenta un desaire iraní 2 xullo 2009
- Iraq, obstáculos para la paz 2 xullo 2009
- El difícil arte de ser mujer 2 xullo 2009
- Carlos Bueso fue detenido y acusado de sedición 2 xullo 2009
- Jann-Marc Rouillan, una opción vital y política radical 2 xullo 2009
- Red Globe
- Eva Golinger: Base militar de EEUU en el centro del golpe 3 xullo 2009
- Embajadores ALBA en Berlín denuncian golpe de estado en Honduras 1 xullo 2009
- Resistencia y represión en Honduras 1 xullo 2009
- Fidel Castro: Un error suicida 29 xuño 2009
- Golpe militar en Honduras 28 xuño 2009
Máis Contradiscurso
- Retallos de Contradiscurso (tlog)
- Proceso revolucionario (en Venezuela) requiere de una dirección colectiva. [Audio] 3 xuño 2009
- A Europa que queremos (Artigo de Guillerme Vázquez) 3 xuño 2009
- Os antidisturbios volven a cargar contra os folguistas do metal en Vigo. 3 xuño 2009
- A esquerda chega ao goberno no Salvador. 3 xuño 2009
- Os aplausos e os silencios (Artigo de Fidel Castro) 3 xuño 2009
- echeoquehai: cristivi: O futuro da cidade da cultura 3 xuño 2009
- ¿PUES NO ME HAN HECHO DE LA ETA? : MI MESA COJEA 25 maio 2009
Eu nas Redes Sociais.
Actúa!
Blogue adherido a:
ELOS
