Contradiscurso

Trincheira dixital de Xabier P. Igrexas

Menu Close

Unha despedida e outra mudanza

Blogaliza bota o feche. Após doce anos de vizosa andaina, axindo como un dos máis relevantes vectores do blogomillo. Doce anos facendo Rede galega e en galego. En poucas semanas baixará as cancelas definitivamente, deixando un oco moi difícil de volver encher. É pois esta unha despedida amarga, pero chea de agradecemento. A quen fixo posíbel esta Zona Temporalmente Autónoma, na que o noso país puido construír pequenos espazos de normalidade, inda que for dixital. Obrigadísimo a Pedro Silva e a quen durante todos estes anos o axudaron e acompañaron. O seu contributo foi decisivo.

Esta despedida abre a porta, xa que logo, a unha nova mudanza deste blogue, residenciado nas cómodas estancias de Blogaliza desde practicamente os seus inicios. Cando a bitácora vén de cumprir trece anos en liña, con períodos de maior e menor actividade, agora ten por diante atopar novo emprazamento.

Polo momento aquelei un sofá-cama provisorio (ou non) en WordPress.com, mentres poño en orde as caixas simbólicas do traslado e argallo novos horizontes. Hai pois dúbidas, incertezas, pero tamén a determinación de seguir a teimar en facer deste recuncho unha trincheira dixital para o contradiscurso.

Seguimos en liña en www.contradiscurso.net. Alí vos agardo.

(In)xustiza de clase. Do funil á dobre vara de medir.

Nun minutoA xustiza é trending topic. Máis ben a falla dela ou, polo menos, a xeneralizada percepción social da súa ausencia. Estes días volvemos comprobar como a cartografía da impunidade fica en permanente expansión. O fastío e a desafección do povo face a corrupción estrutural agroman, máis unha vez, como bollas empurradas polo ciclo de noticias. No entanto, era ben que ese cabreo fose a pedra que rachase o espellismo da institucionalidade formal. A inocencia hai tempo que deixou de ser presunta. Os únicos ‘presuntos’ son o chamado estado de Dereito, a inexistente separación de poderes e a democracia formal de cartón pedra. Presuntos e pretensos, mais falsarios. Hoxe e onte. Sempre.

Os únicos ‘presuntos’ son o chamado estado de Dereito, a inexistente separación de poderes e a democracia formal de cartón pedra.

A impunidade de Urdangarín e a borbona, o axustado das condenas a Rato e Blesa, a ausencia de responsabilidades no calote das preferentes ou a non depuración de responsabilidades na traxedia do Alvia. Son só enunciados dun relato inenarrábel que destila o tufo de chuvia ácida sobre o mollado. Ao tempo, dous traballadores fican desde hai tres anos á espera dun indulto que lles faga xustiza, impedindo que ingresen en prisión por faceren parte dunha folga legal. Que o exercicio de (presuntos) dereitos fundamentais acabe por se tornar en delito penal debera ser suficiente para entender que non é (só) inxustiza, é xustiza de clase. Da súa, contra a nosa. A que nos condena a atravesar sempre a parte estreita do funil. A que nos bate, unha e outra vez, coa lacerante dobre vara de medir.

Mobilización, mobilización, mobilización.

O electoralismo é un narcotizante de enorme potencia. En Galiza, infelizmente, a influencia determinante da axenda política española, alargada coa parcería entusiasta das franquías rupturistas, logrou facer penetrar en amplas capas sociais do noso país a falsa expectativa de que a solución aos graves problemas (sociais, económicos, ambientais…) que padecemos, chegaría maxicamente por man dun determinado resultado electoral. Na súa versión máis tóxica, esta tese chegaba a defender que a derrota das políticas de saqueo que aplican os gobernos do PP na Xunta e no Goberno español, só precisaba dunha outra correlación parlamentar no Pazo do Hórreo e no Congreso. Sen cuestionar, claro, o marco de dependencia xurídico-política e económica que nos estrangula como país e como povo. Como se a Troika non existise. Como se o noso papel periférico nun Estado membro da UE, o euro e a OTAN, en nada incidise. Como se a falla de soberanía política non fanase a nosa capacidade de mudar o rumo. A transformación reducida á alternancia gobernamental. Sempre a mesma trampa.  Read more

Unha marmota chamada España

Os resultados das eleccións xerais do pasado 26D confirmaron o que xa se sabía. O día da marmota no que semella estar instalada a política estatal, só visa que o statu quo fica intacto. O bipartidismo sistémico (PPSOE) lonxe de esfurricar, gañou alento, reforzando o seu papel para garantir que nada, absolutamente nada, se mova para alén do raquítico marco do posíbel, delimitado polos lindes xerais de toda democracia formal capitalista e pola inserción no euro, na UE e na OTAN.  Read more

Do 20D ao 26X e o statu quo español intacto

A repetición de eleccións xerais só beneficia ás forzas do statu quo a nivel estatal. Especialmente a un Partido Popular que terá unha inmerecida segunda oportunidade para, modificando lixeiramente a correlación de forzas a nivel parlamentar, optar a un segundo mandato no Goberno español. Catro meses de negociacións, de tirapuxas, de declaracións e de moito teatro. A política reducida a escenificación, como visa a proposta no último minuto dun pretendido Acordo de El Pardo, que nin desde a máis absoluta inxenuidade podería terse materializado.  Read more