CONTRADISCURSO 3.0

Que a polémica suscitada en relación aos convenios de adhesión de varios concellos ao Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar impulsado por Vicepresidencia, co gallo de instalar Galescolas, a cargo de fondos da Xunta, en sendos municipios, e na que se chegou a afirmar que esa adhesión era o resultado de presuntas presións, era un infame artificio partidista do Partido Popular, que mesmo empregou a algúns dos seus Alcaldes para que estos, traizoando os intereses da súa veciñanza, servisen de ariete contra Quintana, era algo practicamente evidente pola obscenidade do espectáculo.

Así de moderno é o PP de Núñez Feijoo, que continúa a empregar as vellas artes da antipolítica para o seu xogo na loita interpartidaria, na que obviamente pouco ou nada importan os intereses das persoas.

Tralas declaracións do Partido Popular, Anxo Quintana reaccionou rapidamente, enviando unha carta aos alcaldes que fixeron de comparsa de Alfonso Rueda, na que invalidaba a súa incorporación ao Consorcio.

Finalmente, o certo é que nalgúns casos a condición de afiliado, e tampouco a de edil, do PP é contradictoria con certas doses de sentido común. Só así se entenden as declaracións do Alcalde de Vilamartín de Valdeorras, Manuel Candal (PP), que abandoando a estratexia marcada por Rueda de acoso e derribo de Quintana, desculpase agradece o traballo do Vicepresidente a quen louba até o extremo de afirmar que é "a única persoa que pode presidir os destinos de Galiza".

Se cadra manter posicións que a priori se saben contrarias aos intereses das/os veciñas/os que un representa institucionalmente provoca problemas de conciencia. Porén, o sentidiño agradecese, veña de onde veña. Benvido sexa.

 DECLARACIÓNS DE MANUEL CANDAL (ALCALDE, PP, DE VILAMARTÍN DE VALDEORRAS) A "LA REGIÓN".

chuzame

O pasado sábado 10 de maio tivo lugar en A Coruña a Asemblea Nacional Constituinte da nova organización do estudantado galego. Co nacemento dos “Comités”, como así se acordou denominar esta nova organización, cristalizase un proceso histórico de unificación das organizacións estudantís que operaban no ensino meio e na universidade.

Os “Comités” son o resultado da converxencia nunha única organización de carácter confederal dos Comités Abertos de Estudantes (CAE) e dos Comités Abertos de Facultade (CAF), que na praxe, dende hai case un decenio xa operaban na práctica de maneira coordenada por non dicer conxunta.

Os CAE e mailos CAF, constituídos na década dos 80, ocupan unha páxina destacada na historia recente do movemento xuvenil nacionalista do noso país. A súa achega ao nacionalismo, dende a súa total independencia organizativa, que nunca foi óbice para aproveitar as sinerxías con outras organizacións nacionalistas como a CIG ou Galiza Nova, ten sido fundamental, sendo chave o seu papel nos principais procesos mobilizadores que se viviron en Galiza.

Os mellores exemplos da súa importancia social, resultado da súa ampla representatividade entre o estudantado (cabe lembrar que tanto os CAE en ensino meio como so CAF na universidade eran as organizacións maioritarias), foron sen dúbida o proceso mobilizador do “Nunca Máis” e do “Non á LOU”, onde o estudantado galego situouse na vangarda do Estado, exercendo de motor da resposta social do noso povo.

Pouco ou nada ten que envexar o estudantado que participou, que participamos, desos procesos e doutros (contra a Lei de Calidade e a de FP, contra a suba das taxas, pola abolición da selectividade, pola gratuidade dos libros de texto, contra a invasión do Iraque…) ao acontecido en París en maio do 68 . Dese maio francés podemos extractar unha das consignas máis repetidas: unidade á base.

A enerxía, as gañas de cambiar as cousas, a entrega militante a prol da causa colectiva, a creatividade, a participación e unha concepción da política ao servizo das persoas e do noso país, poden ser os elementos que describan a traxectoria do movemento estudantil nacionalista.

Moito ten que ver o feito de que existisen dúas organizacións nacionalistas formadas por estudantes coa evolución electoral, de progresivo aumento do respaldo social, que obtivo o nacionalismo galego nestas dúas últimas décadas. Unha das máis importantes contribucións dos CAE e máis os CAF ao noso país, ten sido a de ser axentes moi importantes na creación de conciencia nacional, incidindo directamente na mocidade.

Os “Comités” herdan ese inmenso legado do que forman parte co propósito de relanzar o movemento estudantil nacionalista, dende os valores que historicamente conformaron o seu discurso: democracia, asemblearismo, autonomía e apertura.

Ábrese pois un novo ciclo, unha nova etapa, que sen dúbida, grazas ao inxente traballo das persoas que forman parte da nova organización do estudantado galego, será a do medre definitivo, sobre o que se artellará unha parte significativa da expansión social do movemento xuvenil nacionalista, e do nacionalismo galego en xeral.

Os meus sinceros parabéns á nova organización, inda que deste fito histórico nos sintamos tamén protagonistas todas/os e cada un/unha das persoas que achegamos o noso grao de area aos extintos CAE ou CAF, ao longo da súa historia.

Cos Comités na rúa, a loita continúa!

===

Artigo publicado en Xornal , en Vieiros e en Mundo Galiza o 12-05-08.

chuzame

O maio do 68, a súa lembranza, a aproximación histórica ao acontecido, provoca unha mestura contradictoria de sensacións. Emociona o feito de comprobar esa cristalización creativa do soño revolucionario, pero decepcionan os seus exiguos resultados prácticos.

Henrique Alvarellos nun interesante artigo, publicado en Galicia-Hoxe, titulado "Do 68 triunfou a metáfora" sostén que hoxe "É preciso ollar por riba dos límites da nosa leira, transitar unindo individualismos, e chegar a onde o futuro diga, con nós diante, rexeitando neocapitalismos, uniculturalismos e globalismos necios".

40 anos despois, as ideas que serviron de alicerce para soster ese proceso de revulsivo social, siguen plenamente vixentes, e agardando a súa plena execución práctica. Hai tres anos, escribín un artigo titulado "Trala barricada do presente" no que afirmaba entre outras cuestións que non debemos renunciar ao soño de socializar o direito á felicidade. Non o fagamos.

Documental: O espirito do maio do 68

(Documania, VOS en Español).

Grands Soirs et petits matins - El Espíritu de Mayo del 68 - Extractos de una pelicula que debió existir..

Cámara e Realización: William Klein Son:Harald Maury Montaxe: Catherine Binet, Valerie Mayoux, Nelly Quettier, Ragnar País: Francia Duración: 98 min. Ano: 1968.

chuzame

Reproduzo a continuación un excelente artigo da compañeira e amiga Silvia Bermúdez Pérez, que fora concelleira do BNG en Vigo no último tramo da lexislatura 2003-2007, que tivera un papel destacado no movemento estudantil participando dos CAF e que se ten distinguido pola súa intensa e activa laboura no campo sindical no seo da Confederación Internsindical Galega.

Acerta Silvia de cheo no fondo do asunto que denuncia nun texto brillante no estético e formal. Porque a revolución exixe sensibilidade. Convídovos asímesmo a que visitedes o seu blogue Galiza Subversiva.

Iraque: Asasinar a poesía

Silvia Bermúdez Pérez (Tirado de: Avantar, 05-05-08)

Xa non hai noites de amor no Iraque. Os EUA impoñen a golpe de marine a “nova orde mundial” caracterizada polo caos máis absoluto. O seu propósito e significado non ten nada de novo: saquear a riqueza dos pobos usurpándolles a súa soberanía.

“de pensamiento es la guerra que se nos libra; ganémosla a fuerza de pensamiento” (José Martí)

Ante a demagoxia, a mentira e as medias verdades, un pouco de historia.

Miles de anos antes de que a invasión ianqui levara, a golpe de marine, a "Civilización" ao Iraque, nesta terra “bárbara” foron escritas as primeiras páxinas da historia universal (Sumer, Asiria, Babilonia).

No terceiro milenio antes de Cristo os primitivos habitantes do actual Iraque, os sumerios, dan os primeiros pasos nas ciencias, deseñan a primeira concepción da creación do universo, do mundo e da humanidade, e deixan, por vez primeira, testimonio escrito de todo aquilo que observaron no primeiro rexistro gráfico do que se ten constancia histórica.

Na terra da “guerra infinita”, das bombas de racimo, do uranio empobrecido; nace a escrita, a roda, o álxebra, a xeometría, os primeiros calendarios, o mito do Diluvio Universal, as observacións astronómicas, a meteoroloxía (estas dúas últimas da man da adiviñación), a realeza…

En lingua sumeria foi escrito o primeiro poema de amor. Escrito en barro, o poema narra o encontro dunha deusa; Inanna, e un pastor; Dumuzi. Conta o poema que Inanna amou esa noite como se fora mortal e Dumuzi foi inmortal mentres durou esa noite .

Este pobo da antigüidade, ao igual que o do presente sufriu múltiples ataques pola súa posición estratéxica, pola abundancia de auga e por ser un territorio de fácil penetración.

Xa non hai noites de amor no Iraque. Os EUA impoñen a golpe de marine a “nova orde mundial” caracterizada polo caos máis absoluto. O seu propósito e significado non ten nada de novo: saquear a riqueza dos pobos usurpándolles a súa soberanía.

Hoxe as fillas e os fillos de Sumer son asasinados en nome do que eles crearon, a “civilización”. Viven nunha terra roubada polo Imperio. Máis de 1 millón de vítimas e 4 millóns de persoas desprazadas… iso si, pola paz e a liberdade (sen comentarios).

chuzame

Nos tempos da imposición da estética, do factor formal sobre o fondo.; do continente sobre o contido; das maneiras do discurso fronte a mensaxe que o nuclea... Agradecense actos de disidencia perante esta dictadura da mediocridade, que amparada baixo a beizón do politicamente correcto e do talante impostado, só serve para enlamar os debates necesarios.

Neste panorama onde no canto de posicionamentos amosanse as máis das veces poses, é de aplaudir chamarlle as cousas polo seu nome, e non deixarse levar polo rego malintencionado dos que deturpan a realidade desenfocando os feitos.

Pois iso, nada que engadir ao xenial artigo de Manuel de Castro e que hoxe veu a luz en Xornal:

As trampas no "caso Valadés".

Lectura fundamental, porque o sentido común non é o máis común dos sentidos.

chuzame