O feito de que o nacionalismo galego manteña a súa representación parlamentar nas Cortes españolas, nas persoas do compañeiro Francisco Jorquera e de Olaia Fernández Davila, constitúe indiscutíbelmente un bo resultado. Porén, é comprensíbel que se desexase un resultado cuantitativamente mellor e que esa arela poida manifestarse ás veces en forma de frustración.
O 20N constitúe un bo sinal para o nacionalismo galego, na medida en que rexistra un retroceso moi leve (inferior ao 1%) en relación aos comicios xerais de 2008, amortecendo a tendencia á baixa o que nos permite poder albiscar, coa prudencia necesaria e desde a autoesixencia, o inicio dun cambio de ciclo. Sirva como exemplo disto o caso da miña cidade, Vigo, na que nestas xerais o BNG retrocedeu 10 veces menos que nas municipais de maio deste mesmo ano (-0,7% fronte un -7%) en relación a cadanseus procesos electorais anteriores. En Vigo, por vez primeira desde 2003, o Bloque obtivo máis votos nunhas eleccións xerais que nas municipais.
A sanidade pública, ata agora un dereito universal para toda a poboación, enfróntase a graves ameazas reais. Dunha banda as restricións no acceso aos servizos médicos a colectivos que van desde inmigrantes, persoas en situación de exclusión ou desempregadas sen fonte de ingresos. Restricións aberrantes e fondamente antisociais, que xa se veñen padecendo desde hai meses malia non ser de coñecemento público.
O 61% das galegas e galegos teñen dificultades para chegar a fin de mes. O dato estatístico recollido polo Instituto Nacional de Estatística verifica a grave situación que están a atravesar amplas capas sociais, nomeadamente as clases populares.